Gelabeld vrouwenvleugel

TV-bitch

Manouk van der Meulen (1961)

Stel je vindt Anouk een mooie naam, maar Monique ook. Wat doe je dan als er een dochter in aantocht is? Juist: gewoon een mashup van maken, waarbij Manouk het geluk heeft gehad dat het geen Oniek is geworden. We hebben het hier over Manouk van der Meulen, die de bitch mocht komen uithangen in Spijkerhoek. Monique heette ze daar, waarvan we oprecht hopen dat dat géén toeval was. Ze speelde namelijk al drie keer eerder een Monique, in de films Sprong naar de liefde, Moord in Extase en Shadowman.

De Veronica-serie was een regelrechte kijkcijferhit en was voor een groot aantal acteurs de start van een glansrijke (soap-)carrière. Zo zagen we slechterik Tony vervolgens opduiken in Vrouwenvleugel, Onderweg Naar Morgen, Westenwind en Goede Tijden Slechte Tijden. Ook Victor Reinier heeft zijn rollen als Vledder en in Flikken te danken aan het drama.

Het carrièrepad van Manouk verliep anders. Met haar katachtige gezicht had ze wel wat weg van zo’n Franse femme fatale, dus bitchen spelen was haar op het lijf geschreven. Maar nadat ook zij enkele seizoenen ONM had voltooid, emigreerde ze vanwege de liefde naar Londen. Van 1996 tot 2001 schreef ze daar columns voor het Algemeen Dagblad (London Calling) en Nouveau (Liefs uit Londen). Ook schreef ze een boekje, Zingend Riet.

Allemaal hartstikke leuk allemaal, Manouk op papier. Maar de fans die haar ook wilden zien, hadden slechts sporadisch geluk. Tussen 1995 en 2014 was Manouk niet vaak te zien en moesten ze het doen met bijvoorbeeld een aflevering van Wallander waarin ze ‘vrouw met hond’ speelde. Of met de episode van Baantjer, genaamd De Cock en de moord op Arie Bombarie.

Die fans maakten eerder dit jaar een sprongetje toen Net 5 een serie op de buis bracht met de titel Fashion Planet. Ze speelde de hoofdredacteur van een modeblad als een geslepen serpent dat duidelijk was geënt op Anna Wintour, of eigenlijk op hoe Meryl Streep haar uitbeeldde in The Devil Wears Prada. Het venijn spoot eruit en dat negen steeds matiger bekeken afleveringen lang. Een tweede serie zal er wel niet komen. Aan Manouk heeft het niet gelegen, want wat was ze goed. En wat hadden we haar een glorieuze tv-comeback gegund.

Smulpapin

Ella Snoep (1927 – 2009)

Bent u een beetje een nietsnut en schaamt u zich er wel eens voor om iedere dag maar wat op uw driezits te hangen? Niet doen, want u heeft nog carrièremogelijkheden genoeg in het verschiet. Al moet u natuurlijk wel zelf ooit van die bank afkomen natuurlijk. Kijk maar eens naar Ella Snoep, die pas op 65-jarige leeftijd aan haar indrukwekkende acteercarrière begon.

Niet dat ze daarvoor net als u te lui was om een poot uit te steken. Ze werkte haar leven lang voor verschillende bedrijven, maar eenmaal richting het pensioen begon het te kriebelen. Na wat figurantenrollen in Bureau Kruislaan en Zeg ‘ns Aaa volgde Ella’s grote doorbraak in  Vrouwenvleugel. Het was 1992 en in die tijd waren gevangenissen nog reuze gezellig. De delinquenten deelden lief en leed, zongen liedjes om elkaar te troosten en kropen op Leontine Borsato of het personeel.

Ella Snoep speelde Jantje Kruimel, een dekselse bejaarde die er wel pap van lustte. In zo’n beetje iedere aflevering trok ze zich samen met acteur Gerard Heystee en zijn ‘stramme kabouter’ terug in het sekshok. Jantje Kruimel leeft voort op Facebook waar ze fanatiek Farmville speelt, maar in het echt is Jantje net als de vrouw die haar gestalte gaf allang overleden.

Na Vrouwenvleugel volgden ondeugende rollen in Het Zonnetje in Huis, Kees & Co en De Daltons. Telkens als een serie of film een bijdehand omaatje nodig had, kwam Ella opdraven. Dat was niet altijd even lollig. Zo vond Paul de Leeuw het nodig om Ella met een handtasje af te tuigen in het Bob de Rooij-vehikel Filmpje.

Om mevrouw Snoep te verlossen van dergelijke schnabbels, opende de populaire homoglossy sQueeze begin deze eeuw een girorekening met de titel: ‘Help Ella Snoep de zomerstop door’. Dat leverde toch maar mooi tien euro op.

Poolboy

Jasper Faber (1966)

Met geen woord rept Jasper Faber in de korte bio op zijn site over zijn tijd als presentator van Countdown of de dagen dat hij rolletjes speelde in GTST en Vrouwenvleugel. Dat hij vroeger ook semi-professioneel windsurfer, zwembadschoonmaker en meubelmaker, was, dat mogen we allemaal weten, maar zijn eerste schreden in medialand, daar is Jappie, zoals hij zichzelf tegenwoordig noemt, kennelijk niet zo trots op.

En dat terwijl de kans dat u Faber van dat vrolijke Veronica muziekprogramma kent toch een stuk groter is dan dat u hem herinnert van zijn loopbaan in de bassin-hygiëne. (tenzij u natuurlijk in het bezit bent van een zwembad dat u niet graag zelf reinigt).

Na zijn tijd voor de camera dook Jasper Faber eráchter. Aanvankelijk filmde hij extreme stunts en maakte hij human-interest docu’s. Later ging hij vooral fotograferen in een stijl die hij zelf omschrijft als ‘eerlijk, rauw en in het moment.’

Jasper is een zoon van Peter Faber, de man die opduikt in zo ongeveer elke Nederlandse speelfilm die er tussen de Vrede van Munster en het premierschap van Mark Rutte is gemaakt. De twee hebben altijd een moeizame relatie gehad. Hugo Borst maakte daar in 2008 een mooie aflevering van Over Vaders en Zonen van.

Lolita van de Lage Landen

Marina de Graaf (1959)

Zouden er veel pubermeisjes heimelijk van dromen om eens stevig te worden uitgewoond door Gerard Cox? Wij betwijfelen het, maar is wel degelijk de premisse van de speelfilm Het Debuut (1977) Daarin wordt de 14-jarige Carolien verliefd op Hugo, een huisvriend die de veertig al gepasseerd is. Toen was geluk nog heel gewoon, moet u weten.

Deze polderversie van Lolita was ook letterlijk het debuut van Marina de Graaf, die in werkelijkheid godzijdank wel drie jaar ouder was dan haar alter ego Carolien. Voor het tongen met Cox ontving ze volgens haar website de ‘aankomend talent prijs van Egypte.’ Of dat klopt is lastig te achterhalen, maar wij vragen ons af of de mannen van De Moslimbroederschap Het Debuut halal zouden verklaren.

De rest van de loopbaan van De Graaf meanderde langs langvergeten projecten als Bij de Pomp en Vaticaanse Roulette en succesvollere als Antonia en Vrouwenvleugel. De Graaf geeft nu haar ervaring door: ze heeft een eigen acteersudio opgezet voor ‘mensen die aan een acteercarrière denken of gewoon lekker willen acteren’. Het ding is soms wel dicht, omdat alle docenten dan weer zelf op de planken staan. Handig!

Bijbol

Duck Jetten (1946)

‘Dikke dame uit allerhande tv-series. Maar niemand weet welke ook alweer…’ Zo begint de entry van Duck Jetten op Vipspotting.nl. Dat klinkt wat sneu, maar het is de harde waarheid.

Jetten begon haar acteercarrière op 42-jarige leeftijd bij een toneelgezelschap in Limburg en was – net zoals de ook wat spekkige Maja van den Broecke – een van de muzes van fotograaf Erwin Olaf. Op tv was ze de eeuwige figurant in vooraanstaande series als Zeg ‘ns Aaa, Flodder, Sam Sam, Vrouwenvleugel, het Hetty Heijting-vehikel Steil Achterover en verschillende VPRO-jeugdseries. Ook speelde ze kleine rollen in films als Terug naar Oegstgeest en Kruimeltje.

Daarmee is Duck Jetten de ultieme gastrollen-koningin, die als u haar met haar schoothondje voorbij ziet schuifelen, ongetwijfeld de vraag ontlokt: ‘Waar ken ik haar ook alweer van?’ Maar dat weet dus eigenlijk niemand, behalve misschien die bezoeker van de musical Wat zien ik?! die gezegend is met een olifantengeheugen.