Gelabeld volkszanger

Ransseksueel

Ronald 

Hij is een transseksueel
Hij werkt in een bordeel
Van ’s ochtends negen tot vijf
Is hij een omgebouwd wijf

Tja. Was zanger Ronald Engel gewoon een beetje dom of wist hij simpelweg het verschil niet tussen een travestiet en een transgender vrouw? Want als we de coupletten erbij pakken gaat het gewoon om een verkleedpartij:

Hij was gewoon een man en hij had een hele goeie baan
Maar ’s avonds als ‘ie thuiskwam trok ‘ie dameskleren aan
Toen men d’r achter kwam, toen was het plotseling gedaan
Z’n vrouw ging van ‘m weg, en ’t kostte ‘m z’n baan

En hoezo ben je alleen binnen kantooruren ‘omgebouwd’? We snappen er helemaal niks van. Ronald schreef deze toptienhit uit 1993 nadat hij met z’n maten in de beruchte discotheek iT was beland. Die gasten waren natuurlijk alleen bier en tieten gewend en ze keken dan ook hun ogen uit.

Dat moet een vreemde gewaarwording zijn geweest, zo’n groep halfzatte mannen met matten en/of vlassnorren in hun doorsnee kleren tussen de paradijsvogels en drag queens die de iT van de nodige sjeu voorzagen. Eenmaal thuis pakte Ronald zijn accordeon en componeerde hij op verzoek van die vrienden het bovenstaande meesterwerkje.

Ronald is geboren in Amsterdam, studeerde af aan de LTS en heeft zijn succes aan de vader van zijn buurjongen en jeugdvriend René Froger te danken. Die pootte hem op een barkruk in Café Bolle Jan en de rest is geschiedenis.

Ronald zette in 1993 de toon voor een reeks aan schunnige liedjes. Een jaar later verblijdde de Dikke Lul Band het land met de volgende hit:

Dikke lul, dikke lul, dikke lul, lul, lul
Dikke lul, dikke lul, dikke lul, lul, lul
Dikke lul, lul, lul
Lul, lul, lul
Dikke, dikke lul

Travestiet, travestiet, travestiet, tiet, tiet
Travestiet, travestiet, travestiet, tiet, tiet
Travestiet, tiet, tiet
Tiet, tiet, tiet
Trave, travestiet

Ze haalden hiermee de derde positie in de Top 40. Gek genoeg zijn ze daar nooit overheen gegaan met liedjes als Verrek, er zit een lul in mijn bek of Damesfietszadelruiker.

De transseksueel getinte grapmuziek is in het vorige millennium blijven steken. Zijn we het misschien gewoon minder lollig gaan vinden? Wie het nog wél lollig vindt, kan Ronald zien optreden tijdens festivals als Dutch Valley.

Gingerhunter

Arne Jansen (1951 – 2007)

Voor Arne Jansen was elke dag Rood.

Althans, vanaf 1972. Tot dan verdiende de jonge Aloisius Jansen de kost als kapper in het Gelderse Gendringen. Voor de leuk speelde hij in een coverbandje. Het was Tim Griek (later de beste vriend van André Hazes) die Jansen zag als de perfecte keus om de vertaling van een Duits liedje over meisjes met rode haren. Die zouden kunnen kussen dat het een aard had, dat was bepaald niet mis.

Zeventien weken stond het nummer in de Top 40. Zeventien weken die twee grote consequenties hadden:

* Aan alle Nederlandse vrouwen met rood haar wordt sindsdien met enige regelmaat gevraagd of ze inderdaad zo lekker een tongetje kunnen draaien.
* Arne Jansen stond de rest van zijn leven dit nummer te zingen in feesttenten, cafés en op dorpsbraderieën.

Het moet gezegd: de man deed het met verve. In het standaardwerk Gedeelde Smart over het Nederlandse levenslied (nog! beperkt! verkrijgbaar!) roemde manager Leo Lukassen in 2006 de mentaliteit van Jansen: “Arne kan ik om twee uur ’s nachts wakker maken om om drie uur ergens op te treden. Ik denk dat het komt omdat hij voor zijn succes heeft moeten werken. Tegenwoordig maken zangers één plaatje en vervolgens denken ze dat ze er al zijn.

Hoe hard hij ook werkte, en met hoeveel plezier ook, succesvoller dan met zijn debuutsingle werd de zanger nooit meer. Altijd maar weer die meisjes met die rode haren.

Voor Arne Jansen was elke dag Rood. Behalve in de laatste periode van zijn leven. Toen maakte het verlies van dierbaren elke dag zwart en grimmig. Zo zwart dat hij in december 2007 nog te weinig lichtpunten zag om door te leven.