Gelabeld vara

Troeteltrans

Kelly van der Veer (1980)

Transgenders zijn hip en hot en happening. Orange is the New Black-actrice Laverne Cox schitterde op de cover van Time Magazine en sinds Bruce Jenner zich ontpopte tot Caitlyn is het hek helemaal van de dam. In oktober 2015 won Loïza Lamers als eerste transgender Holland’s Next Top Model en Valentijn de Hingh is een van de bekendste boegbeelden van ons land. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Hij is een Zij, een programma van de Hoeder des Vaderlands, Arie Boomsma.

Tot voor kort hadden we alleen Meta (‘Ik ben een mon’) uit GTST (gespeeld door Licht uit, spot uit-alumni Paul Schotel) en dit wanstaltige hosproduct. Wie had in 2001 kunnen bevroeden dat het ooit zo’n vaart zou gaan lopen met de acceptatie van mensen die niet disgender zijn? Kelly van der Veer was misschien wel de laatste. Die brak in dat jaar door bij een groot publiek toen ze als een soort übervrouwmensch haar intrede deed in het Big Brother-huis.

We zaten toen in het derde seizoen en waren er inmiddels aan gewend dat we naar doodgewone niksnutten konden kijken die wat lagen te lamballen op Ikea-meubilair. Maar met de komst van Kelly werd alles anders. Al snel werd bekend dat ze vier jaar eerder als valse nicht in een jurk had meegedaan aan Robert ten Brinks Travestieshow.

Kelly, die in Big Brother nog steeds iets had van een drag queen met haar enorme nagels, onstuimige make-up, voluptueuze voorgevel, roestige stem en rijzige gestalte, wist bovendien niet dat de buitenwereld inmiddels doorhad dat ze vroeger een man was. Dus toen de zelfverklaarde diva op een argeloos Fries schoolmeestertje kroop was het internet te klein.

Afijn, na Big Brother probeerde Kel het als zangeres. Ze vergreep zich onder meer aan Astrid Nijghs Ik Doe Wat Ik Doe en I Am What I Am (Shirley Bassey had zich omgedraaid in haar glittercorset als het een cover was geweest).

In de jaren die volgden kwamen we Kelly tegen in het standaard circuit van programma’s voor BN’ers als Dancing on Ice en Sterren Springen. Van haar IQ moet ze het niet hebben – daar lachte ze zelf het hardste om – dus toen de roem begon op te drogen startte ze haar eigen seksimperium. Vanachter de webcam op BigKelly.com liet ze zich bewonderen in allerlei standjes en ook de Playboy trok haar al eens voor de camera (niet klikken op uw werk).

Maar al dat geseks werd Kelly te veel en in oktober 2015 trok ze overal de stekker uit. Nu gaat ze verder met haar andere passie: make-up. Wie wil kan zich straks laten opmaken door Kelly, want ze is net klaar met de cursus ‘visagiste’.

Tot slot nog een liedje uit de tijd dat Kelly nog een klein Ferrytje was. Bij de Kinderen voor Kinderen zong hij over Ramon, zijn fictieve geadopteerde broertje. Hoe zoet!

Zij die haar sizzel frizzelde

Karin Vlasblom (1967)

Samen met haar zus Laura en de dinnetjes Mandy Huydts en Marjon Keller vormde de stralende ster Karin Vlasblom het kwartet Frizzle Sizzle, dat ons land in de editie van 1986 blootsvoets naar een dertiende plaats zong.

Negentien jaar was Karin toen, en de Kinderen voor Kinderen net ontgroeid. Hoewel Karin in Drachten werd geboren, wist zij blijkbaar een Gooise R te fingeren die dusdanig overtuigde woonde zij lang genoeg in Hilversum om met haar zus aan het koor te worden toegevoegd. Daar leerden ze de eerder genoemde Mandy en Manon kennen en Frizzle Sizzle werd geboren.

Daar stonden ze dan, op het Nationaal Songfestival, te concurreren met Astrid Marz en haar ‘Stilte na de storm’. Toegegeven, het lied ‘Alles heeft een ritme’ had heel goed door dat Kinderen-koor gezongen kunnen worden, met de infantiele tekst:

Zeven uur, je moet je bed uitkomen.
Je moeder staat te schreeuwen op de gang:
Zeg meisje duurt het nou nog lang.

Afijn, in Nederland scoorden ze er een bescheiden hitje mee. Aanvankelijk werd Frizzle Sizzle door sommigen gezien als de nieuwe Dolly Dots, die een jaar later uiteen zouden gaan. Maar zover is het nooit gekomen: na een paar Engelstalige hitjes en één elpee droogde het succes op. Wel kwamen ze in 1990 nog met een cover van hun Songfestivallied: nu samen met Jack van Gelder en met de titel ‘Alles is Oranje’.

Na Frizzle Sizzle ging ieder haars weegs. Marjon Keller werd de stem van T-Mobile en RTL4. Mandy Huydts nam een aalglad duet op met een zekere Justian en werd een Frogette. Aan de kont van zus Laura bleef uiteindelijk de meeste roem hangen. Ze ontpopte zich tot een veelgevraagd musical- en theaterdiertje.

‘Maar Karin zélf dan?, horen we u nu denken. Die trouwde vrij snel na Frizzle Sizzle met Klaas Lameijer, een entrepeneur met wie ze tegenwoordig in het Irvine, Californië woont. Vorig jaar trad ze nog één keer op met de meiden, voor een mini-reünie. Maar daarna ging ze snel weer in het Amerikaanse zonnetje zitten.

Steunbeer

Linda Dubbeldeman (1964)

Startrekkin’ across the universe.
On the Starship Enterprise under Captain Kirk
.
Je moet even een hersengebied afgraven op zoek naar informatie over deze novelty hit van The Firm uit 1987, maar plop: daar heb je ‘m
weer te pakken.

Creatief als wij Nederlandertjes zijn, kon een remake natuurlijk niet uitblijven. Die kwam er in de vorm van
Doortrekken, een lied dat werd gezongen door Arie Boksbeugel en Brenda Steunbeer. Die laatste was een opgewonden standje dat fungeerde als assistente van de heer Boksbeugel, die een ‘komkommersjeel station’ bestierde.
Op dat station had Brenda Steunbeer een talkshow genaamd KUK, wat weer een persiflage was op RUR van Jan Lenferink. Het verschil met RUR was echter dat in KUK alleen de introductieversjes zwoel werden voorgelezen door La Steunbeer, want de gasten kwamen nooit opdagen.

 Een en ander was onderdeel van het bij nader terugkijken strontflauwe Verona, het vehikel van Harry Vermeegen en Henk Spaan. Arie Boksbeugel werd gespeeld door Ferry de Groot en Brenda Steunbeer door Berdien Stenberg Linda Dubbeldeman.

Die greep haar populariteit als Brenda vervolgens aan om twee keer met haar foef in de Penthouse te gaan. Daarna ging ze aan de slag als actrice en model om vervolgens in de muziekbusiness te duiken. Tegenwoordig profileert ze zichzelf vooral als fotograaf.

Enkele jaren geleden was ze het hoofdonderwerp van Jaap Jongbloeds Het Mooiste Meisje Van De Klas. Wie wil zien hoe de platinablonde Brenda eruitziet als zichzelf, klikt hier.

Muzikale Maizena

Frank Noya (1933)

Van muzikant Frankie Noya weten we feitelijk weinig meer dan dat hij een bovengemiddelde belangstelling had voor het fenomeen bloemkool. Althans: in de Film van Ome Willem sloeg hij er op aan als een hoerenloper op een rood lampie. Elke keer als Ome Willem zich hardop afvroeg of de kinderen in de zaal ‘ook wel bloemkool lustten’, begon Noya als een Dolle Tartaar zijn snaren te beroeren en barstte hij uit in een funky ‘Met een papje! Met een papje!’ Dit Unique Selling Point leverde de geboren Indonesiër al snel de eretitel ‘Papjesgeitenbreier’ op.

Naast Noya waren er nog meer geitenbreiers. Harry Bannink, bekend van zijn samenwerkingen met Willem Wilmink en Annie M.G. Schmidt, was de baas van het spul en daarmee de Hoofdgeitenbreier. Harry Mooten, de accordeonist van het stel, luisterde naar de naam Grote Grijze Geitenbreier en kreeg in elke aflevering een liefdevolle kus van Ome Willem op zijn bol. Wie moest urineren vervoegde zich bij de plasgeitenbreier, een anonieme VARA-medewerkster.

Frank Noya breide geiten van 1975 tot 1989, in afleveringen met hete namen als ‘Ome Willem heeft jeuk‘ en ‘De oma van August komt.’ Ook was hij, als een soort Cor Bakker avant la lettre, onderdeel van de muzikale begeleiding in de Late Late Lien Show, waar Wieteke van Dort dweepte met klappermelk en rijst dat het een aard had.

En misschien heeft u nog wel een van die platen in huis waar Frank Noya op meepingelt. Met of zonder papje.

Punkprinses

Diana Ozon (1959)

Eens, lang geleden, lieten lycea hun leerlingen een literatuurlijst samenstellen met boeken en gedichten. Opstandige pubers lieten Van den Vos Reinaerde voor wat hij was en knalden de meesterwerken van dichteres Diana Ozon op hun lijst. Daar kun je lacherig over doen, maar Ozon heeft er hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat een nieuwe generatie kids aan het lezen heeft gekregen.

En dat terwijl Diana Groeneveld nota bene zélf een dropout was. Ze maakte haar opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie niet af en stortte zich vol overgave in het Amsterdamse krakerscircuit. Met een keur aan creatieve medekrakertjes bedacht ze de Koekrant, een stencilwerkje vol kunst en literatuur dat telkens onder een andere naam werd uitgegeven: Koecrandt, Coekrandt, Koekkrant, Koekrand en Coekrant.

Ozon brak landelijk door met haar punkrijmsels. Met haar wijd uitwapperende peroxidekapsel was ze een graag geziene gast in VARA-programma’s. Er volgden bundels, een roman en nog meer versjes. Toen Diana was uitgekraakt stortte ze zich op de cyberwereld. Al in 1992 verschenen haar eerste gedichten online en in 1995 was ze de eerste dichter die voordroeg via het wereldwijde web.

Wat niet veel mensen van Ozon weten: ze is ooit op de Magere Brug in Amsterdam door de bliksem getroffen. Dit zei ze erover in HP/De Tijd: ‘Het vuur ging langs mijn paraplu, door mijn arm en kwam bij mijn oksel weer naar buiten. Hoewel ik alles zag, meende ik dat ik was overleden. Dat ik het heb overleefd is een wonder.’ Dus dáár komt dat haar vandaan!

Tegenwoordig hangt Ozon niet meer rond op de Magere Brug, maar in De Kring. Daar treedt ze op met De Drie Boeddha’s, een duo dat haar begeleidt bij het voordragen van haar gedichten.