Gelabeld The Voice Of Holland

Oerjurylid

Jacques d’Ancona (1937) 

Talentenshows met juryleden zie je tegenwoordig in alle soorten en maten. We kijken allang niet meer op van een grofgebekte Gordon die gierend uit de bocht vliegt en naar een vals zingende Idols-kandidate schreeuwt dat ze een nekschot verdient. Of van een jurylid dat een kandidaat fileert vanwege zijn Chinese afkomst: ‘Doe mij maar nummer 39 met rijst’ (hé, da’s toevallig: die uitspraak was ook van Gordon!).

In de verre jaren tachtig van de vorige eeuw waren er nauwelijks talentenshows, dus evenmin was er sprake van een welig tierend juryledenbestand. We hadden Henny Huisman, zijn Soundmixshow en de achter hun desk vastgeroeste Barry Stevens en Jacques d’Ancona. Nu was die eerste de goedheid zelve – ‘Vooral dooooorgaan’ was Barry’s welgemeende advies dat uitgroeide tot een gevleugelde uitdrukking – maar daar had Sjak geen enkele boodschap aan.

Het gebeurde regelmatig dat een argeloos kassameisje zich tot in de puntjes had verkleed als haar idool en zich tot het uiterste had gegeven, waarop Jacques vilein zijn linker wenkbrauw optrok om vanachter zijn pastelgroene, felgele of anaalroze designbril zijn ogen tot streepjes te knijpen. Wat daarna volgde was snoeiharde kritiek: ze had zich verkeken op de choreografie, een bepaalde noot net niet zuiver genoeg benaderd en bij nader inzien had ze beter met haar dikke reet achter haar kassa kunnen blijven zitten in plaats van de mensen thuis én Jacques op deze waardeloze vertoning te trakteren.

Tja. Henny en Barry konden hoog of laag springen, Jacques was en bleef keihard in zijn oordeel. De voormalige voetbalscheidsrechter hield er nu eenmaal niet van om mensen stroop om de mond te smeren. Daar heeft de Gordon avant la lettre dus maar mooi een carrière als BN’er aan te danken. Tegenwoordig doet d’Ancona het rustiger aan, maar nog altijd steekt hij zijn mening niet onder stoelen of banken. Vraag hem maar eens wat hij van Ali B. vindt, bijvoorbeeld…

Eenjaarsvliegen

K-Otic (2001 – 2003)

Wie had ooit gedacht dat Jack Spijkerman nog eens op de eerste plaats van de nationale hitlijsten zou belanden? In 2001 kickte hij de luitjes van het programma Starmaker van deze positie met zijn Kopspijkers-cabaret. Het project was zowel een parodie op als een protest tegen dat hele Starmaker, dat volgens Spijkerman tot weinig meer kon leiden dan een groepje eendagsvliegen. Vandaar ook de titel van zijn hit: One Day Fly.

Volgens Jack en de zijnen was Damn I Think I Love You (let op de stuiterende kokosnoten van Anna!) alleen maar een hit vanwege de hype rond het programma Starmaker, waarbij een groep jongeren werd opgesloten in het Big Brother-huis om muziek te maken. Zoiets was toch véél te commercieel? Daar deed Jack (toen nog) niet aan…

Little did Jack know, want bij deze ene Starmaker-hit bleef het niet. Uit Starmaker kwam een groep voort met de wanstaltige naam K-Otic, die in een jaar tijd vier toptien-hits scoorde. Toen zangeres en parttime knaagdier Sita Vermeulen eind 2001 koos voor een solocarriere, stond ze twee keer op nummer een. Een duet met Marco Borsato, getiteld Lopen Op Het Water, werd op 1 februari 2002 de theme song van Nationale Feest voor het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima.

Maar K-Otic werd ingehaald door programma’s als Idols, Holland’s Got Talent en The Voice of Holland. En waar K-Otic het nog een dik jaar wist vol te houden in de hitlijsten, leverden de opvolgers van Starmaker een enorme reeks eendagsvliegen op. Kreeg Jack Spijkerman toch nog gelijk…