Gelabeld songfestival

Zingende serveerster

Bernadette (1959)

‘Dutch Kroketten’, ‘Authentic Dutch Pea Soup’ en ‘Moroccan Chicken Shawarma’.

Zomaar enkele van de gerechten die je kunt bestellen in het Amsterdam Restaurant van voormalig zangeres Bernadette. Voor zo’n authentiek bordje erwtensoep van de geboren Volendamse moet je wel een stukje omrijden: naar het Canadese Kamloops, om precies te zijn.

U kent Bernadette niet van haar culinaire kwaliteiten, maar (als u daar oud genoeg voor bent) van haar deelname aan het Songfestival van 1983. Om de finale in München te bereiken moest ze in de nationale voorronde eerst afrekenen met snel vergeten acts als Mystique, Deuce en Music Hall.

Dat was prima te doen, maar van de formatie Vulcano had ze meer concurrentie. Hun Een beetje van dit haalde maar één punt minder dan Sing me a song en bleek het in de Top 40 ook beduidend beter te doen: plek 7 versus 28. Alle vijf deelnemers mochten trouwens twee liedjes pitchen, maar in Soms zag Nederland helegaar niks.

Bernadette (die als je door je wenkbrauwen gluurt wel iets van Petra Brinkhorst weghad) werd bij het echte festival zevende in een veld van twintig deelnemers. Niet slecht en ook niet heel goed.

Aangezien we niks hebben met aerobic en sportscholen, hebben we het deel van haar werkende leven dat daaraan werd besteed even gemist. Maar we zullen Bernadette nooit vergeten om haar vertolking van het intro van de tekenfilmserie Candy Candy. Zingt u even mee?

Kijk dat kind, grappig kind, met linten in haar hoed
Het is een meisje dat hard rennen kan en heel vaak lachen moet
Ook klimt zij vaak in hele hoge bomen
Of zit zij zomaar voor zich uit te dromen
Hoe heet zij dan, hoe heet zij dan, haar naam is Caaaaaandy

En nu dus, samen met haar man, pannenkoeken. Sinds 1999 alweer.

Waar vind je nog een vrouw die kan zingen én een fatsoenlijk beslag kan maken?

In Kamloops dus, mensen!
Hup!
Dat vliegtuig in!

Nuchtermens

Mary-Lou van Stenis (1963) 

Mensen die naar het favoriete liedje van hun ouders zijn vernoemd – of erger nog, die tijdens een bepaald nummer zijn verwekt – moeten de rest van hun leven de vraag beantwoorden: hebben ze jouw naam van dat en dat liedje en wie zong dat ook alweer? Het kan dus heel goed zijn dat Mary-Lou van Stenis deze kennis standaard paraat heeft. Omdat u het nu ook wil weten: in 1961 scoorde Ricky Nelson er een dikke hit mee.

Maar daar kan Mary-Lou zelf natuurlijk niks aan doen. Ook niet aan het feit dat RTL4 haar seizoenen lang in goedkope Zeeman-kleding liet rondlopen. Als de nuchtere Ellen speelde ze de eega van de stuntelige Eddie in de door het eerder genoemde textielmerk gesponsorde serie Vrienden voor het leven. Wat Ellen zag in Eddie is tot dusver onbekend, want hij en zijn familie vonden nul procent aansluiting bij haar kijk op het milieu, haar gedoe met goede doelen de hele tijd en die tot vervelens toe geveinsde nuchterheid.

Kijk de serie maar eens terug: waar Oop (de opa van Eddie) een gekke bejaarde was, Eddies moeder een karikatuur van een huisvrouw uit de jaren vijftig, Eddies collega een oversekste viezerik met criminele kantjes en Eddies vader een nooit naar zijn vrouw luisterende sufkop (‘Eh, wat, lief?’) en Eddie zélf een totaal neurotisch mannetje, daar was Ellen degene die altijd alle idiote situaties de kop indrukte. Best een saai mens dus.

Maar daar kon Mary-Lou zelf natuurlijk óók niks aan doen. Ze brak door als eigenwijs zangeresje in de oersoap Spijkerhoek, waarmee ze als Patty Starrenburg met haar bandje Shift (met in de serie Victor Reinier op toetsen!) in het echt een hit scoorde met het luidkeels geschreeuwde Wonderful. Van een zangcarrière kwam het voor Patty/Mary-Lou echter niet, al probeerde haar bandje het in 1990 nog met het liedje Helemaal in de voorrondes van het Nationaal Songfestival.

Dat ze daarvoor een andere zangeres hadden gevraagd is iets waar Mary-Lou weer niets aan kon doen. Dus speelde ze nog een paar seizoenen in Spijkerhoek (dat op Wikipedia kernachtig wordt samengevat: ‘Patty raakt verslaafd aan de drugs, en moet daarom met Tony naar bed toe.’)

Na Spijkerhoek en Vrienden voor het leven was Mary-Lou vooral te zien in gastrollen, waarvan die in Moordvrouw en Dokter Tinus het meest recent zijn. Toe, wie laat haar weer eens schitteren?

Zij die haar sizzel frizzelde

Karin Vlasblom (1967)

Samen met haar zus Laura en de dinnetjes Mandy Huydts en Marjon Keller vormde de stralende ster Karin Vlasblom het kwartet Frizzle Sizzle, dat ons land in de editie van 1986 blootsvoets naar een dertiende plaats zong.

Negentien jaar was Karin toen, en de Kinderen voor Kinderen net ontgroeid. Hoewel Karin in Drachten werd geboren, wist zij blijkbaar een Gooise R te fingeren die dusdanig overtuigde woonde zij lang genoeg in Hilversum om met haar zus aan het koor te worden toegevoegd. Daar leerden ze de eerder genoemde Mandy en Manon kennen en Frizzle Sizzle werd geboren.

Daar stonden ze dan, op het Nationaal Songfestival, te concurreren met Astrid Marz en haar ‘Stilte na de storm’. Toegegeven, het lied ‘Alles heeft een ritme’ had heel goed door dat Kinderen-koor gezongen kunnen worden, met de infantiele tekst:

Zeven uur, je moet je bed uitkomen.
Je moeder staat te schreeuwen op de gang:
Zeg meisje duurt het nou nog lang.

Afijn, in Nederland scoorden ze er een bescheiden hitje mee. Aanvankelijk werd Frizzle Sizzle door sommigen gezien als de nieuwe Dolly Dots, die een jaar later uiteen zouden gaan. Maar zover is het nooit gekomen: na een paar Engelstalige hitjes en één elpee droogde het succes op. Wel kwamen ze in 1990 nog met een cover van hun Songfestivallied: nu samen met Jack van Gelder en met de titel ‘Alles is Oranje’.

Na Frizzle Sizzle ging ieder haars weegs. Marjon Keller werd de stem van T-Mobile en RTL4. Mandy Huydts nam een aalglad duet op met een zekere Justian en werd een Frogette. Aan de kont van zus Laura bleef uiteindelijk de meeste roem hangen. Ze ontpopte zich tot een veelgevraagd musical- en theaterdiertje.

‘Maar Karin zélf dan?, horen we u nu denken. Die trouwde vrij snel na Frizzle Sizzle met Klaas Lameijer, een entrepeneur met wie ze tegenwoordig in het Irvine, Californië woont. Vorig jaar trad ze nog één keer op met de meiden, voor een mini-reünie. Maar daarna ging ze snel weer in het Amerikaanse zonnetje zitten.

Reü-niet

Re-union (2004)

De jongens van Re-Union waren negen jaar lang heel bijzonder.
Negen lange jaren konden ze genieten van het feit dat ze de laatste Nederlandse act waren die de finale van het Songfestival haalden.
Het eerste jaar was dat nog niet zo heel bijzonder. Toen Glennis Grace teleurstelde was de herinnering immers nog vers.

Na Treble kon je een voorzichtig gemor horen.
Na Edsilia Rombley werd het al wat ongelukkiger.
Na Hind was het ‘alweer vier jaar geleden’.

Toen De Toppers met lampjes in hun kleding een modderfiguur sloegen sloeg de landelijke depressie pas echt goed toe. En dat bleef zo.

Na Sieneke met haar draaiorgel.
Toen de Volendamse 3J’s toch niet zo’n geweldig exportproduct bleken.
Laat ons zwijgen over de zingende tipi Joan Franka.

En elk jaar weer die steeds wanhopiger klinkende bijzin: ‘In 2004 wist het duo Re-Union het als laatste Nederlandse inzending wel te redden.
Een vaste voetnoot door het falen van anderen. Vergelijk het met het chagrijn dat met het jaar toenam toen Pieter Weening een eeuwigheid de laatste landgenoot was die een touretappe wist te winnen.

Lars Boom maakte in 2014 een einde aan de droogte in de Ronde van Frankrijk.
Anouk deed dat een jaar eerder hetzelfde op ’s werelds grootste kitschpodium.

En nu zijn Paul de Corte en Fabrizio Pennisi weer wat ze in 2004 al waren. Twee jongens die niet bijzonder goed presteerden op een liedjeswedstrijd. Twintigste van de 24. Dan was die oproep tot een boycot misschien wat hovaardig.

Zo goed was het liedje nu ook weer niet.

Zus

Annemieke Verdoorn (1961)

Huh? Wie is dat daar in dat filmpje van de Luxemburgse inzending van het Songfestival van 1985? Zij in dat iets te grote witte pak. Die vrouw die telkens net iets te laat is als er een soort van danspasje wordt gemaakt. Het is onze eigenste Annemieke Verdoorn! Al kennen ze haar in Franstalig Europa onder haar tweede naam Margo. De naam waarmee ze daar haar zangcarrière lanceerde, en waarmee ze in haar blote Annemiekjes langsfladderde in het magistrale Les Branches a Saint Tropez.

U kent Annemieke uit een heel ander wit pak, namelijk dat van Zuster Ingrid uit Medisch Centrum West. Ze was dé love interest van dokter Jan van der Wouden, en half Nederland was maar wat verliefd op haar. Flink wat jaren later was ze weer te zien in een serie die zijn oorsprong vond in een ziekenhuisplot, namelijk Onderweg Naar Morgen. De hese Verdoorn zult u helaas niet meer dagelijks in de supermarkt tegen komen, ze heeft het vliegtuig naar Sydney gepakt en is er met haar gezin gaan wonen.