Gelabeld rtl4

Tienerdochter

Marleen Scholten (1978)

Het jaar 1995 lijkt nog best dichtbij. Maar als je je realiseert dat het iemand toen een goed idee leek om Gerard Cox de titelsong van een comedyserie te laten zingen, realiseer je je dat het eigenlijk mijlenver achter ons ligt.

(Mogelijk was dit dezelfde persoon die dacht dat het verstandig was om de witharige Rotterdammer in te schakelen als de stem van cowboy Lucky Luke, red)

De serie in kwestie was M’n dochter en ik, een comedy volgens een recept waar wij Hollanders ontzettend om moeten lachen: een keukentafel, extended family en een hoop knotsgekke misverstanden. De oorsprong is trouwens Brits: de oerversie Me and my girl heeft u vast ook wel eens gezien.

Marleen Scholten was wijsneuzige dochter die haar weduwnaar-vader Edwin de Vries (volgens datzelfde recept) een hoop kopzorgen en liefde bezorgde. Ze was toen al zeventien, en dat is eigenlijk ouder dan wij toen hadden ingeschat.

Het is niet alle jonge sterren gegeven, maar Marleen lukte het: een serieuze loopbaan als actrice. En prima opgedroogd, als we zo vrij mogen zijn.

Nu hopen dat het in real life ook beter gaat met de opvoedkundige kwaliteiten van Edwin de Vries.

Dian, Dian & Dian

Lotte van Dam (1969)
Chris Jolles (1963)
Rixt Leddy (1976)

Goede Tijden Slechte Tijden bestaat een kwart eeuw, wat voor RTL4 gelegenheid was om eens flink uit te pakken met een terugblik op alle hoogte- dan wel dieptepunten. Tegelijkertijd deden de makers een greep uit de oude doos en kwamen ze aankakken met de terugkeer van Linda Dekker, die in het echt niet bepaald een oude doos is geworden.

Leuk voor Babette van Veen, maar hadden ze nou toch eens gekozen voor Dian Alberts! Dian Alberts was de ongetemde feeks van de serie, die in het begin werd neergezet als een onnozel en wispelturig stuk vreten. De dochter van serieveteraan Jeff Alberts krijgt in de jaren die volgen heel wat te verstouwen. Zo wordt Dian soort van ontvoerd door Anita Dendermonde, loopt ze van huis weg met haar toenmalige vriendje Mark maar verpest vervolgens haar relatie als hij solliciteert bij een zwembad: ze maakt ruzie met de dochter van de badmeester en Mark kan een carrière aldaar wel op zijn blokjesbuik schrijven.

Niet veel later wordt Dian vastgebonden in de hotelkamer waar zij in die dagen verblijft. Met een touw, dat is verstopt onder een stolp op het karretje van de roomservice nog wel. Weer niet veel later vindt Dian de liefde in de armen van Arthur, gespeeld door de hier al eerder gememoreerde Jimmy Geduld. Vader Jef vond het maar niets, zo’n donkere verkering (op menig schoolplein werd Arthur Zwarthur genoemd), maar Dian ging natuurlijk haar eigen gang. En toen waren we nog maar in 1992.

In een notendop volgt nog een bezwangering door Ludo Sanders, een one night stand met haar bloedeigen neef Dennis Alberts (die later – kan het nóg incestueuzer – op zijn moedertje Laura kroop), een stalker en twee mislukte huwelijken. In 2008 valt Dian plotseling dood neer: een hersenbloeding. Bleek al die moeite in één klap helemaal voor niets geweest.

Dian Alberts heeft ontzettend veel meegemaakt, veel meer dan de drie actrices bij elkaar, die haar achtereenvolgens speelden. Aan de Oer-Dian, Lotte van Dam, wijdden wij al eens een bijdrage. Chris Jolles verving Lotte omdat die bij de eerste terugkeer van Dian zwanger bleek (en Lotte ging vervolgens weer op voor Dian toen Chris zelf zwanger bleek). Na vijf jaar GTST stapte ze over naar Onderweg Naar Morgen. Daarna droogde haar carrière als soapie snel op. Voor de tweede grote comeback werd Rixt Leddy gevraagd. De dochter van Koos Dobbelsteen dook daarna nog op in kleine rolletjes in Zwartboek, Gooische Vrouwen en Flikken Maastricht.

GTST-schrijvers, als jullie dit lezen: we hebben een idee. Laat Dian terugkeren in Meerdijk. Niet door een nieuwe actrice in te huren, maar laat de rol door alle drie de actrices simultaan spelen. Drian! Het is niet alleen grappig, maar megavernieuwende televisie!

 

Oerjurylid

Jacques d’Ancona (1937) 

Talentenshows met juryleden zie je tegenwoordig in alle soorten en maten. We kijken allang niet meer op van een grofgebekte Gordon die gierend uit de bocht vliegt en naar een vals zingende Idols-kandidate schreeuwt dat ze een nekschot verdient. Of van een jurylid dat een kandidaat fileert vanwege zijn Chinese afkomst: ‘Doe mij maar nummer 39 met rijst’ (hé, da’s toevallig: die uitspraak was ook van Gordon!).

In de verre jaren tachtig van de vorige eeuw waren er nauwelijks talentenshows, dus evenmin was er sprake van een welig tierend juryledenbestand. We hadden Henny Huisman, zijn Soundmixshow en de achter hun desk vastgeroeste Barry Stevens en Jacques d’Ancona. Nu was die eerste de goedheid zelve – ‘Vooral dooooorgaan’ was Barry’s welgemeende advies dat uitgroeide tot een gevleugelde uitdrukking – maar daar had Sjak geen enkele boodschap aan.

Het gebeurde regelmatig dat een argeloos kassameisje zich tot in de puntjes had verkleed als haar idool en zich tot het uiterste had gegeven, waarop Jacques vilein zijn linker wenkbrauw optrok om vanachter zijn pastelgroene, felgele of anaalroze designbril zijn ogen tot streepjes te knijpen. Wat daarna volgde was snoeiharde kritiek: ze had zich verkeken op de choreografie, een bepaalde noot net niet zuiver genoeg benaderd en bij nader inzien had ze beter met haar dikke reet achter haar kassa kunnen blijven zitten in plaats van de mensen thuis én Jacques op deze waardeloze vertoning te trakteren.

Tja. Henny en Barry konden hoog of laag springen, Jacques was en bleef keihard in zijn oordeel. De voormalige voetbalscheidsrechter hield er nu eenmaal niet van om mensen stroop om de mond te smeren. Daar heeft de Gordon avant la lettre dus maar mooi een carrière als BN’er aan te danken. Tegenwoordig doet d’Ancona het rustiger aan, maar nog altijd steekt hij zijn mening niet onder stoelen of banken. Vraag hem maar eens wat hij van Ali B. vindt, bijvoorbeeld…

Nuchtermens

Mary-Lou van Stenis (1963) 

Mensen die naar het favoriete liedje van hun ouders zijn vernoemd – of erger nog, die tijdens een bepaald nummer zijn verwekt – moeten de rest van hun leven de vraag beantwoorden: hebben ze jouw naam van dat en dat liedje en wie zong dat ook alweer? Het kan dus heel goed zijn dat Mary-Lou van Stenis deze kennis standaard paraat heeft. Omdat u het nu ook wil weten: in 1961 scoorde Ricky Nelson er een dikke hit mee.

Maar daar kan Mary-Lou zelf natuurlijk niks aan doen. Ook niet aan het feit dat RTL4 haar seizoenen lang in goedkope Zeeman-kleding liet rondlopen. Als de nuchtere Ellen speelde ze de eega van de stuntelige Eddie in de door het eerder genoemde textielmerk gesponsorde serie Vrienden voor het leven. Wat Ellen zag in Eddie is tot dusver onbekend, want hij en zijn familie vonden nul procent aansluiting bij haar kijk op het milieu, haar gedoe met goede doelen de hele tijd en die tot vervelens toe geveinsde nuchterheid.

Kijk de serie maar eens terug: waar Oop (de opa van Eddie) een gekke bejaarde was, Eddies moeder een karikatuur van een huisvrouw uit de jaren vijftig, Eddies collega een oversekste viezerik met criminele kantjes en Eddies vader een nooit naar zijn vrouw luisterende sufkop (‘Eh, wat, lief?’) en Eddie zélf een totaal neurotisch mannetje, daar was Ellen degene die altijd alle idiote situaties de kop indrukte. Best een saai mens dus.

Maar daar kon Mary-Lou zelf natuurlijk óók niks aan doen. Ze brak door als eigenwijs zangeresje in de oersoap Spijkerhoek, waarmee ze als Patty Starrenburg met haar bandje Shift (met in de serie Victor Reinier op toetsen!) in het echt een hit scoorde met het luidkeels geschreeuwde Wonderful. Van een zangcarrière kwam het voor Patty/Mary-Lou echter niet, al probeerde haar bandje het in 1990 nog met het liedje Helemaal in de voorrondes van het Nationaal Songfestival.

Dat ze daarvoor een andere zangeres hadden gevraagd is iets waar Mary-Lou weer niets aan kon doen. Dus speelde ze nog een paar seizoenen in Spijkerhoek (dat op Wikipedia kernachtig wordt samengevat: ‘Patty raakt verslaafd aan de drugs, en moet daarom met Tony naar bed toe.’)

Na Spijkerhoek en Vrienden voor het leven was Mary-Lou vooral te zien in gastrollen, waarvan die in Moordvrouw en Dokter Tinus het meest recent zijn. Toe, wie laat haar weer eens schitteren?

Onfortuinlijke Raddraaier

Hans van der Togt (1947)

Dat is helemáál niet aardig van Google! Wie begint met het intikken van ‘Hans van der Togt’, ziet als tweede suggestie ‘Hans van der Togt alcoholist’ tevoorschijn piepen. En dat terwijl Hans een glansrijke tv-carrière achter de rug heeft! Als Hans Peter van Dongelen werd hij geboren en voorafgaand aan zijn BN’erschap was hij steward bij Lufthansa. U kunt Hans direct uittekenen als hij in zo’n strak steward-uniform de nooduitgangen aanwijst.

Helaas voor de Lufthansa-reizigers zocht Hans zijn heil al snel bij de Publieke Omroep. Hij vond zijn roeping bij de AVRO, die hem vanaf het midden van de jaren zeventig de programma’s aan liet kondigen. Hans was altijd in voor een geintje. Hoewel hij meestal onberispelijk gekleed ging in bijvoorbeeld een gele jarentachtig-trui of strak in het pak, droeg hij eens een enorme cowboyhoed om een aflevering van Dallas aan te kondigen. Of weet u nog die keer, dat Hans zich had verkleed als Bruce Springsteen, een verwijzing naar zijn optreden in de Sterrenplaybackshow?

Vast niet.

In de nineties stapte Hans net als veel van zijn collegaatjes over naar de commerciëlen. Jarenlang presenteerde hij op RTL4 het Rad van Fortuin. Ratatatata, ratelde het rad en in korte tijd versleet Hans maar liefst drie bordjesomdraai-assistentes: Leontine Ruiters, Patrica Rietveld (Ooh la la Patricia!) en Cindy Pielstroom (inmiddels bekend van Lichtuitspotuit.nl).

In 1998 had RTL4 het idee dat er alleen maar bejaarden naar de zender keken. In een verjongingspoging gooiden ze het Rad overboord, met Hans erbij. Die dook daarop onder in een intern tv-circuit van V&D. Toen dat weinig uithaalde nam hij zichzelf op de hak in de VPRO-serie TV7. Hier presenteerde hij het fictieve asielhondenadoptieprogramma Ik zoek een baasje. Voor mensen met gevoel voor humor: hier zijn alle afleveringen van TV7 te bekijken.

Hans had al eens onthuld dat hij het Rad van Fortuin alleen verdroeg met een slok alcohol achter de kiezen. ‘Onder mijn presentatiedesk stond altijd een flinke bel wodka-jus. Telkens als een kandidaat een zwengel aan het rad gaf, nam ik buiten het oog van de camera een slok. Dat was de enige manier om vrolijk te blijven’, zo vertelde hij in het blad van Linda de Mol. De voormalige tv-coryfee vertelde verbitterd aan Privé: ‘Zoals iedereen inmiddels wel weet, werd ik na bijna tien jaar Rad van Fortuin afgescheept met een belspelletje. Geruisloos verdween ik eind jaren negentig van het scherm. Ik voelde mij écht afgedankt. Uit het oog, uit het hart geldt nergens zo als in de showbusiness.’

En toen ergens ging het mis. ‘Er was voor mij vanaf dat moment dus ook geen enkele reden meer om er nog goed uit te zien. Waarom zou ik? Ik hoefde totaal niet te letten op mijn lijn, met als gevolg dat ik zeven jaar later 96 kilo woog. Ik dreigde weg te zakken in een moeras van eten en drank.’

Heel even leek Hans een comeback te maken vanuit de poel des verderfs, toen hij een van de leukere gasten bleek in Ranking the Stars. Paul de Leeuw vroeg hem daarom voor de MaDiWoDoVrijdagshow, een babbelniemendalletje dat voortijdig flopte. Voor Hans hoefde het allemaal niet meer. ‘Ik heb niets meer te verkopen: geen programma, geen boek of cd. Ik ben helemaal klaar met het wereldje.’

De laatste drankverhalen dateren uit 2009 en Hans lijkt in Friesland de draad weer te hebben opgepakt. Zo figureerde hij eerder in 2012 in een Facebook-campagne van KPN. Zijn rol: die van de presentator van ZapRoulette. Juist: een online variant van het Rad van Fortuin.