Gelabeld gerard cox

Tienerdochter

Marleen Scholten (1978)

Het jaar 1995 lijkt nog best dichtbij. Maar als je je realiseert dat het iemand toen een goed idee leek om Gerard Cox de titelsong van een comedyserie te laten zingen, realiseer je je dat het eigenlijk mijlenver achter ons ligt.

(Mogelijk was dit dezelfde persoon die dacht dat het verstandig was om de witharige Rotterdammer in te schakelen als de stem van cowboy Lucky Luke, red)

De serie in kwestie was M’n dochter en ik, een comedy volgens een recept waar wij Hollanders ontzettend om moeten lachen: een keukentafel, extended family en een hoop knotsgekke misverstanden. De oorsprong is trouwens Brits: de oerversie Me and my girl heeft u vast ook wel eens gezien.

Marleen Scholten was wijsneuzige dochter die haar weduwnaar-vader Edwin de Vries (volgens datzelfde recept) een hoop kopzorgen en liefde bezorgde. Ze was toen al zeventien, en dat is eigenlijk ouder dan wij toen hadden ingeschat.

Het is niet alle jonge sterren gegeven, maar Marleen lukte het: een serieuze loopbaan als actrice. En prima opgedroogd, als we zo vrij mogen zijn.

Nu hopen dat het in real life ook beter gaat met de opvoedkundige kwaliteiten van Edwin de Vries.

Lolita van de Lage Landen

Marina de Graaf (1959)

Zouden er veel pubermeisjes heimelijk van dromen om eens stevig te worden uitgewoond door Gerard Cox? Wij betwijfelen het, maar is wel degelijk de premisse van de speelfilm Het Debuut (1977) Daarin wordt de 14-jarige Carolien verliefd op Hugo, een huisvriend die de veertig al gepasseerd is. Toen was geluk nog heel gewoon, moet u weten.

Deze polderversie van Lolita was ook letterlijk het debuut van Marina de Graaf, die in werkelijkheid godzijdank wel drie jaar ouder was dan haar alter ego Carolien. Voor het tongen met Cox ontving ze volgens haar website de ‘aankomend talent prijs van Egypte.’ Of dat klopt is lastig te achterhalen, maar wij vragen ons af of de mannen van De Moslimbroederschap Het Debuut halal zouden verklaren.

De rest van de loopbaan van De Graaf meanderde langs langvergeten projecten als Bij de Pomp en Vaticaanse Roulette en succesvollere als Antonia en Vrouwenvleugel. De Graaf geeft nu haar ervaring door: ze heeft een eigen acteersudio opgezet voor ‘mensen die aan een acteercarrière denken of gewoon lekker willen acteren’. Het ding is soms wel dicht, omdat alle docenten dan weer zelf op de planken staan. Handig!