Gelabeld frans van dusschoten

Aangever des Vaderlands

Frans van Dusschoten (1933 – 2005)

Naar het schijnt was Frans van Dusschoten in eerste instantie not amused toen niet hij, maar André van Duin de komiek werd in de revues van Joop van den Ende. Van Dusschoten had er toen al wat jaren opzitten als conferencier en imitator en zag voor zichzelf wel een langere toekomst weggelegd als grappenmaker.

Maar ja. Waar de roodharige volkskomiek (die! timing! och! wat! een! vakman!) ten tonele verschijnt, verbleekt natuurlijk iedereen tot een dorknoper eerste klas. En zo werd Van Dusschoten ’s lands bekendste aangever. En da’s ook weer een vak apart, zullen we maar zeggen.

Dit is wat Wikipedia erover zegt:
“Terwijl zijn comedypartner(s) zich excentriek of lachwekkend gedragen blijft de aangever ernstig. Hij gedraagt zich zoals een normaal iemand zou reageren op de situaties die de “grappigere” comedypartner creëert. Naarmate de sketch vordert kan de aangever gefrustreerd raken en steeds bozer worden over alles wat de andere zegt en doet.”

Beter hadden wij het niet kunnen verwoorden. En ook jaren na zijn dood zien wij nog altijd Frans voor ons bij de term aangever. Want Ron Brandsteder is een aardige knaap en Hans Otjes deed zijn best, maar niemand kon mooier boos worden dan Frans van Dusschoten. Misverstanden mensen, alles draaide om misverstanden!

Vergeet u op verjaardagen ook niet te vermelden dat Van Dusschoten tientallen stemmetjes deed in De Smurfen en De Fabeltjeskrant. En wanneer u na twee biertjes achteloos en jazzy (handje op de piano!) De Kikvorsman begint te zingen, is uw reputatie als aangever-expert definitief gevestigd.

Jerommeke

Jérôme Reehuis (1939-2013)

Je zou maar zijn gezegend met een markant hoofd. Zo’n hoofd dat opduikt op de achtergrond in tv-series of films en dat je denkt: goh, wat een bekend gezicht. Maar wie is die man eigenlijk? Jérôme Reehuis weet niet beter. Al sinds de tweede helft van de jaren zestig loopt hij markant te zijn, met als carrièrehoogtepunt de vroege jaren tachtig. Na rollen in Hoge Hakken, Echte Liefde en Ik Ben Joep Meloen schitterde hij als niemand minder dan Napoleon zelf in De Boezemvriend. Hij speelde daarin samen met comedy-knallers als André van Duin, Leen Jongewaard, Ischa Meijer, Corrie van Gorp, Vanessa, Frans van Dusschoten en Tetske van Ossewaarde.

Reehuis wist mensen aan het lachen te maken, maar ook te shockeren. Eind 1967 speelde hij in Masscheroen, een toneelstuk van Hugo Claus gebaseerd op het verhaal van Mariken van Nieumeghen. Claus voerde in deze klassieker de heilige drieëenheid (dus de vader, zoon en de heilige geest), op in hun blote niksje. Reehuis was daar één van. De acteur was later succesvol met Robert Long, Dimitri Frenkel Frank en Jenny Arean in het theaterprogramma Scherts, satire, songs en ander snoepgoed.

Maar het grote publiek kent hem van tv en film. Zijn laatste wapenfeit op dat gebied mag op z’n minst een opmerkelijke prestatie worden genoemd. In 1995 kluste Reehuis bij in De Zeemeerman, een film van Rob Houwer die verschillende keren werd uitgeroepen tot slechtste Nederlandse film. In deze film hield Reehuis zijn kleren aan. Wel zien we een veelal naakt over stranden struinende Daniel Boissevain en een verbaasd kijkende Katja Schuurman die ook niet zo goed weet wat ze aan het doen is. Dat is ook niet zo gek, als je weet dat ze zeshonderd gulden kreeg voor haar rol.

Ten slotte probeerde Jerommeke Amsterdam al in 1997 te behoeden voor de rompslomp die de stad zich op de hals zou halen met de bouw van de Noord-Zuidlijn. Hij overleed in mei 2013 na langere tijd ziek te zijn geweest.

Alie van de Wegenwacht

Corrie van Gorp (1942)

Er was niemand die in de jaren zeventig en tachtig zo goed in een zwembad kon vallen als Corrie van Gorp. Verkleed als de mottige mevrouw De Bok (omajas, hoedje, bril en de handtas stevig tegen het lijf) was dat eigenlijk haar core business. Want een scène met Van Gorp en André van Duin was eigenlijk pas écht geslaagd als deze eindigde in het water.

God, wat zeken onze ouders en grootouders hun stoelen onder bij de aanblik van het natte duo. Het was de tijd dat kinderen nog tevreden konden spelen met een Playmobilpoppetje met één arm en een hard opgesteven schaal Saroma werd gezien als een orgastische lekkernij.

Zoals Frans van Dusschoten altijd de enige echte aangever van Van Duin zal blijven (wij zien Ron Brandsteder toch liever in een zweetpak naast een enorm bord soep of de toren van Pisa), zo zal de Rotterdamse Van Gorp immer worden herinnerd als zijn beste leading lady. Simone Kleinsma en Anne-Marie Jung verliezen deze gruizige wet raincoat competition kansloos tegen Alie van de Wegenwacht.

Griener

Hans Otjes (1947)

‘Dag, dag heerlijke lach’
’n Lach in de ruimte’
‘Blij blijven’
‘André van Duin’s Pretmachine’
‘André van Duin’s Lachcarroussel’

Voor een zwaarmoedig aangelegd iemand moet het de hel zijn om in de revues van Neerlands bekendste roodharige volkskomiek te werken. Avond aan avond die onderbroekenlol. Elke keer weer die variatie op dat ene gekke typetje met hoed en net niet goed zittend pak. Dag in dag uit provincietheaters vol simpelmansen die zich de slip natsproeien omdat iemand zijn mond in een heel scheve houding kan trekken.

Hans Otjes hield het in de jaren tachtig vijf jaar vol, als tweede aangever naast Frans van Dusschoten. Bij jeugdig Nederland had hij toen al furore gemaakt als groene engerd in Bassie en Adriaan en de Huilende Professor. De jaren op de planken trokken zo’n zware wissel op Otjes dat hij door een burn-out het acteren vaarwel zei en zich richtte op een carrière als regressietherapeut.

Bij de voormalige grappenmaker kon u op de sofa nu zelf grienen terwijl u terugdacht aan uw zielsgelukkige tijd in de baarmoeder. Kón, want door gezondheidsproblemen heeft Otjes zijn praktijk per januari 2011 opgedoekt. Hij zoekt nu een uitgever voor zijn eerste kinderboek en pent ondertussen lustig verder aan de tweede. Dat zal gaan over een meisje dat kan vliegen, toveren en zwaardvechten.