Gelabeld eo

Boodschapper Gods

Henriëtte Laan (1949)

De omroepsters van de Evangelische Omroep hadden het in het begin bepaald niet makkelijk. Ze schreven zelf hun teksten en hadden geen werkplek in het EO-gebouw. Dus moesten de meisjes in hun eentje naar het gebouw van de NOS, waar ze compleet belachelijk werden gemaakt. Een van die omroepsters was Henriëtte Laan, die haar kijkers vanachter een enorme uilenbril liet weten wat de EO ze die avond zoal voorschotelde aan gristelijke educatie en Bijbels vertier.

In een interview met de EO-bode vertelde Henriëtte Laan (nu Middelhoven) dat ze in het begin met de nek werd aangekeken. Sterker nog, ze maakten haar echt belachelijk. Technici vloekten doelbewust in haar bijzijn en probeerden Henriëtte af te leiden. Vlak voordat ze een aankondiging moest doen, begonnen ze ineens een heftige discussie over bijvoorbeeld homoseksualiteit. Puur om te pesten en dan zat ze toch wel met kromme tenen en dan dacht ze: ‘Hè, moet dit nu?’ Maar dan beet Henriëtte op haar tong en verkondigde ze zonder mokken of pruilen haar en Gods woord.

Wat u niet wist is dat Mart Smeets tot die pestkoppen behoorde. Henriëttes collegaatje Christa Rosier wist nog hoe De Mart haar de kast opjoeg door haar vlak voor een uitzending te treiteren met de volgende opmerking: ‘Oh, opwekkingsmuziek. Maar wat wordt er dan precies opgewekt?’ Kreeg die arme Christa overal rode vlekken van.

De preuts uitgedoste EO-tutjes keken intussen hun ogen uit bij de omroepsters uit andere zuilen. ‘Ik moest altijd enorm lachen om de dames van de TROS, die tot vlak voor de uitzending nog druk in de weer waren met hun haar en make-up.’ Zelf zette Henriëtte gewoon een nog grotere bril op haar neus, want: ‘Je bracht een veel belangrijker verhaal dan andere omroepen, als je het even scherp stelt. Wij brachten het Evangelie en dat hoor je goed verzorgd te doen.’

Toch kreeg Henriëtte ooit een reprimande van een boze kijker. Een oudere dame had zich gestoord aan een setje van Henriëtje, die er hoogzomer veel te bloot bij zat. Die dame had 25 gulden in een envelop gedaan en het verzoek aan de omroepster om een fatsoenlijk bloesje te kopen. Die vrouw moet een ontzettende frik zijn geweest, want als je de immer keurige Henriëtte er al hoerig bij vindt lopen….

Afijn. In 1996 schafte de EO alle omroepsters af. Henriëtte ging in een modezaak werken, begaf zich in de wereld van de militaire muziek en werd gastvrouw in een Haags ziekenhuis. Bij haar afscheid van de EO was het standaardboeket vervangen door een reusachtig exemplaar. Haar laatste woorden op tv: ‘Gods zegen.

Reli-hippies

Elly & Rikkert (1946 & 1947)

Hun eigen summer of love beleefden Elly Nieman en Rikkert Zuiderveld toen ze elkaar via de toen nog onbekende tv-regisseur Jop Pannekoek leerden kennen. In 1968 trouwde het stel en al snel vormden ze een zingend hippieduo. Ze woonden met andere hippies gezellig in een commune en musiceerden er met harp, citer en tamboerijn. Een lied over een Kauwgomballenboom schampte in 1971 nét langs de Top 40.

Een paar jaar later maakten ze een kindermusical genaamd Het Oinkbeest, die nog regelmatig wordt opgevoerd. Maar dat was het allemaal nét niet, vonden Elly en Rikkert. Ze gingen op zoek naar de waarheid en de zin van het leven. Naar India voerde de reis, maar al na een paar maanden eindigden ze in het Drentse Paasloo.

En daar gebeurde het: Elly en Rikkert vonden Jezus! De EO sloot ze in haar armen en het duo nam de ene na de andere plaat op met christelijke kinderdeuntjes als Elk oog zal hem zien als hij komt en Vertel het aan de mensen wie liefde geeft. Ook voor volwassenen bleven ze teksten schrijven, maar het werk voor kinderen beklijft. Want nog altijd is Elly bij de EO te zien met haar Wiebelwagen. En uiterlijk zijn Elly en Rikkert altijd gewoon hippies gebleven.

Gepetto

Aad Peters (1956)

Bracht de EO in de jaren tachtig een kinderprogramma op de buis, dan was de master of puppets van de lage landen er steevast bij. Wrompie, Bontje Blauw, Smoetsiepoetsie en Koelkees: alle stukken pluche uit de stal van Peters werden enthousiast ingezet om het woord van de Heere onder jeugdig Nederland te verspreiden.

Na deze kindershows (onder andere Dr kan nog meer Bij en De Ark van Stekeltje) richtte Aad Peters zich met de bijgoochem-toekan Sir Geoffrey in Bunkeren op een ouder EO-publiek. De poppenspeler was ook niet vies van commercie: de nogal hinderlijke stier Bulletje mocht bij RTL’s Miniplaybackshow luid loeiend commentaar geven op de deelnemertjes.

Peters
werd door de EO op enig moment op een zijspoor geparkeerd. Hij ging in het Midden-Oosten idealistische projecten doen om de vrede te bevorderen. De gelovige snordrager ging daarmee terug naar zijn wereldverbeterende roots: hij begon ooit met het geven van voorstellingen voor kinderen van hoeren. In 2010 kocht Peters de op ‘ware schaal’ nagebouwde ark van Johan Huibers, om zo zijn poppen een drijvend onderdak te geven.

Goede Herder

Wim de Knijff (1944)

In EO’s Kinderkrant waren Wim de Knijff en Lanny van Rhee scheppers naast god. Samen produceerden ze de prachtigste knutselwerken, die de kinderen thuis gewapend met schaar en plakselpot poogden na te maken.

Oom Wim en tante Lanny brachten de boodschap van de Heere aan de hand van gefröbel, gegoochel en het geschmier van de amateuristisch getekende striphelden Bas en Barbara. Dat het programma effect had, blijkt uit een ingezonden brief in vrouwenblad Margriet: ‘Mijn kinderen kijken naar dat EO-programma en hebben bidneigingen – wat moet ik daar nu mee?’ ‘Het gaat vanzelf weer over’, luidde het antwoord van Margriet.

Zelf ging De Knijff ook over. Niet dat de heer hem tot zich heeft geroepen, maar sinds 2006 geniet hij van zijn pensioen.