Gelabeld dwdd

Het is allang verleden tijd

Abel (2000)

Lang voordat er wekelijks singer-songwriters werden geplugd in DWDD, talentenjachten elkaars talenten recycleden en je een hitnotering gewoon kon kopen, lang voor dat alles moesten bandjes beroemd worden helemaal zelf doen.

Het enige wat hielp was een BN’er in je clip. Omdat Katja Schuurman op dat moment heel groot aan het worden was, moeten de jongens van Abel in het jaar 2000 gedacht hebben: die willen we! Maar juist omdát Katja Schuurman op dat moment heel groot was had ze daar natuurlijk helemaal geen tijd voor. Dus stuurde ze haar zus.

Of het precies zo gegaan is weten we niet zeker, maar feit is dat Birgit Schuurman als love interest op stations stond te kleumen en ritjes maakte met de Amsterdamse metro voor de videoclip van Onderweg. Het werd mede dankzij deze liefdesvertelling een nummer één-hit.

De bij nadere beschouwing nogal tamme clip heeft de tand des tijds prima doorstaan. De Amsterdamse metrostations zijn namelijk nog altijd dezelfde desolate betonparadijzen als toen. De tekst van het liedje sloot er naadloos bij aan:

Ik zie de velden
langs me heen gaan huizen
het is stil achter de ruiten
wie kan mij zien
in blauwverlichte treinen
je hart is zo dichtbij me
maar het klopt niet

Niet dat Birgit Schuurman iemand speelde die dood was of zo, die laatste zin was overdrachtelijk bedoeld.

Afijn. Na Onderweg scoorde Abel slechts matig. De jaren erna begon de leegloop van de band en uiteindelijk was alleen zanger Joris Rasenberg nog over. Die doet het tegenwoordig niet onverdienstelijk als docent zang in Breda.

Laatste wapenfeit van Abel is dat Anouk een cover heeft opgenomen van Onderweg. Niet deze – skitterend mooie – Anouk overigens.

.

Kiekeboe!

Eurokok Martin Blöte (1946)

Kijkers van TV Noord-Holland en later ook die van De TV Draait Door werden halverwege het vorige decennium getrakteerd op de overheerlijkste recepten van Eurokok Martin. Wekelijks ging Erik Dijkstra met hem op pad om bij mensen thuis iets eenvoudigs te koken.

In het begin wond Martin er geen doekjes om dat hij er geen ene reet aan vond. Scheldend schopte hij Erik keukens uit als die weer eens een close-up wilde maken van de kok. Ook het eten moest het vaak ontgelden. ‘Godgloeidende gloeiendegodverde gloeiende kutkloterij’ was zo’n beetje zijn credo en later zijn handelsmerk, want hij genoot er tóch wel van.

Berucht is Martins recept voor ‘gehaktbal kiekeboe’. Dit is een bal waar uiterlijk gezien niets op valt aan te merken, zij het dat er inwendig een gekookt ei in zat verwerkt. Ook de manier waarop Martin zijn bal bereidde was opmerkelijk. Hij wroette met zijn klauwen door het vlees, keek naar de randen onder zijn nagels en riep triomfantelijk: ‘Ik heb vuile nagels, maar die worden vanzelf wel schoon in het gehakt.’

Meestal was Martin gezegend met een pokkehumeur. Maar soms tapte hij ineens een hele foute mop. Helaas kunnen we het fragment niet terugvinden, maar dit was zo’n klassieker: ‘Waarom hebben vrouwen lang haar? Dat is voor de man om z’n pik aan af te vegen na het pijpen.’ Tsja.

Martin grossierde in echte Hollandse pot, zoals de eerder genoemde gehaktbal, hutspot, uiensoep, stoofpeertjes, macaroni in de wasbak, worstenbroodjes of een visje voor twee ouwehoeren. Maar soms ging hij zich te buiten aan iets exotisch. Soezie bijvoorbeeld (‘Ik vin dat maar niks), of schuurmiddel.

Het gaat niet goed met Martin. Enkele jaren geleden is hij gestopt met zijn werk voor de tv en in januari 2016 werd bekend dat hij ernstig ziek is. Longkanker. Wat een godgloeiende kutkloterij. Gelukkig hebben we de beelden nog, en zijn levensverhaal in boekvorm.

Society-coupeuse

Fong Leng (1937)

Ontwerpster Carla Maria Fong Leng Tsang had in de jaren zeventig en tachtig wereldwijd succes, onder andere door haar ontwerpen voor spijkerbroekenboer Levi Strauss. Voooral bekend was ze als bedenkster van tamelijk monstrueuze zijden jurken met dierenprints. Uw moeder zou ze niet aantrekken, maar haar muze, de excentrieke societyfiguur Mathilde Willink, was er verzot op. Net zoals Dirk Scheringa trouwens, die een hele rits jurken kocht voor zijn museum.

Het imperium van Fong Leng kwam op nogal knullige wijze in financieel zwaar weer. Ze kocht voor een bom duiten de rechten op het beeldmerk van de Olympische Spelen van 1992 in Amsterdam, en begon er vrolijk joggingpakken en sokken mee te bedrukken .

Dat was nogal prematuur, want in 1986 kreeg Amsterdam het verdrietige aantal van vijf stemmen toen het IOC stemde over de locatie van de Spelen. Barcelona ging er met de Olympische buit vandoor en Fong Leng legde zich toe op het maken van leren tableaus.