Gelabeld avro

Topkop

Ad Visser (1947)

Ja, nee, prachtig hoor. Dat Ad Visser van 1970 tot 1985 elke week Avro’s Toppop presenteerde. Een hele prestatie.
En jaja, schitterend dat alle wereldsterren toen nog gewoon kwamen opdraven om voor de Nederlandse tv op te treden. Heel knap.
Oh tuurlijk was het hartstikke wild achter de schermen. Met allerlei opiaten en hectoliters drank. Gekke jaren waren dat hoor, met Penney de Jager. Superrrr indrukwekkend.

Maar wat Ad Visser tot een fascinerend fenomeen maakt is niet zozeer het feit dat ie anderhalf decennium in een gek pak  zangers en zangeressen aan elkaar babbelde. Het zijn eerder de soms krankzinnige projecten waarin de man zich stort.

Neem nou het prachtige stukje vinyl Het geheim van de wonderbaarlijke kubus, waarop Visser begeleid door muziek uitlegt hoe je snel de puzzel van Rubik op kunt lossen.

Of het multi-media project Sobriëtas uit 1982 (toen had je ongeveer 2,63 media) bestaande uit een sciencefictionroman met bijbehorend album met synthesizermuziek. Het daarvan afkomstige nummer Giddyap a gogo werd zelfs nog een klein hitje.

En herinnert u zich nog de beelden van Ad Visser die als een kind zo blij op een BMW staat te trommelen omdat ie er een elektronisch instrument van gemaakt heeft? Nee? Dan kent u vast nog wél de Brainsessions, die ontspannende muziek waar je aperelaxed van werd? Of de Kama Sutra Experience, waarvan zelfs het grootste ijskonijn veranderde in een wandelende druipkaars.

Het is allemaal Ad Visser. De man die begin deze eeuw bedacht dat hij ook een prima singer-songwriter zou zijn. Dat valt wat tegen vinden wij, maar het weerhield ‘m er dan weer niet van om meteen maar het langste lied ter wereld (8 uur, 42 minuten) te schrijven. Geen idee wie je er een plezier mee doet, maar het kon allemaal mooi mee in zijn autobiografie.

Ad Visser is óf volstrekt krankzinnig, óf een onbegrepen genie dat lekker doet waar ie zin in heeft. Wij hopen het tweede, want hij heeft onze sympathy vote, maar ja, we hoeven u niet uit te leggen hoe dun dat lijntje soms is.

Oerschobbejak

Rob van Hulst (1957)

Quizvraag: wat hebben Joop Braakhekke, Fred Oster, Pim Jacobs en Rob van Hulst gemeen?

Antwoord: ze presenteerden (net als nog een heel nusje anderen trouwens) op enig moment een incarnatie van Wie van de Drie?

Daarin moesten gewone Nederlanders met een min of meer bijzonder beroep (brugwipper, caviaviller, grumtslurper) een panel BN’ers om de tuin leiden omtrent hun ware identiteit. Een heuse succesformule, die het met tussenpozen een halve eeuw op het scherm volhield. Sluit nooit uit dat Wie van de Drie? binnenkort weer opduikt, want het format heeft zich al decennia de herpes onder de tv-spelletjes getoond.

Rob van Hulst viel de presentatie-eer te beurt in 1994, toen de AVRO het programma maar weer eens van stal haalde. Het was zijn debuut als presentator, en hij vond het maar wát ingewikkeld, vertrouwde hij Trouw toe: “In een van de afleveringen zit een worstenmaker. Daar ga ik dan over nadenken, want ik weet zelf ook niet wie de echte is, en raak vervolgens compleet van slag.

Het getob over worstenmakers duurde precies één seizoen, in 1995 volgde Jos Kuijer (wie? Jos Kuijer! Wie? JOS KUIJER!) hem op.

En het was zo’n mooi staaltje carrièreplanning geweest. Want de klus bij de AVRO sloot naadloos aan op het einde van Medisch Centrum West, de serie waarin Van Hulst van 1988 tot 1994 de notoire eikel Eric Koning speelde. Weet u het nog? Eric was met Jan van de Wouden (Marc Klein Essink) in een bitter gevecht verwikkeld om de functie van chef de clinique. Het geheel speelde zich af in Lelystad.

De vrijdagavond was spannender dan ooit tevoren, niet in het minst door de haat die Nederland collectief voelde voor de bebrilde Koning. Voor hem waren er natuurlijk ook bad guys in Nederlandse series, maar Eric Koning was de eerste échte J.R. Ewing van Hollandse bodem. In de laatste aflevering pleegde hij overigens zelfmoord.

Als u hoerenloper bent, groet u Rob van Hulst dan eens. Hij is vaak te vinden op de Wallen in het kader van de Amsterdam Evenementen die hij organiseert. In 2014 publiceerde hij een boek over de geschiedenis van het Amsterdamse sekstheater Casa Rosso.

 

Koffiejuffrouw

Mireille Bekooij (1947)

Al ruim een halve eeuw kunt u Mireille Bekooij kennen uit de media. Sinds 1963 presenteerde de keurigste vrouw van Hilversum programma’s voor even keurige omroepen als AVRO en TROS.

En natuurlijk voor RTL, waar ze met de al even onberispelijke Hans van Willigenburg jarenlang de koffie serveerde. Zonnebankbruine Hans was in dat opzicht de opvolger van wijlen Wim Bosboom, op wat populistische praatjes na ook al zo’n voorbeeldige vent. Samen presenteerden ze de fatsoenlijke consumentenrubriek Kieskeurig.

En daarmee is bijna alles wat u over de inmiddels in de luwte bivakkerende Mireille Bekooij wilt weten gezegd.

Ja, ze is gescheiden van meneer Bekooij maar is z’n naam blijven gebruiken.

Ja, ze is de beste vriendin van Linda de Mol.

Maar het enige écht saillante feitje over de grijzige cafeïnekoningin hebben we te danken aan haar dochter Nienke. Want dankzij haar was Mireille Bekooij (1947) enige tijd de schoonmoeder van Leo Beenhakker (1942). Onthoudt u dat maar voor die zeldzame momenten dat ze op verjaardagen ter sprake komt. Glimlachje bij uw gehoor verzekerd.

Onfortuinlijke Raddraaier

Hans van der Togt (1947)

Dat is helemáál niet aardig van Google! Wie begint met het intikken van ‘Hans van der Togt’, ziet als tweede suggestie ‘Hans van der Togt alcoholist’ tevoorschijn piepen. En dat terwijl Hans een glansrijke tv-carrière achter de rug heeft! Als Hans Peter van Dongelen werd hij geboren en voorafgaand aan zijn BN’erschap was hij steward bij Lufthansa. U kunt Hans direct uittekenen als hij in zo’n strak steward-uniform de nooduitgangen aanwijst.

Helaas voor de Lufthansa-reizigers zocht Hans zijn heil al snel bij de Publieke Omroep. Hij vond zijn roeping bij de AVRO, die hem vanaf het midden van de jaren zeventig de programma’s aan liet kondigen. Hans was altijd in voor een geintje. Hoewel hij meestal onberispelijk gekleed ging in bijvoorbeeld een gele jarentachtig-trui of strak in het pak, droeg hij eens een enorme cowboyhoed om een aflevering van Dallas aan te kondigen. Of weet u nog die keer, dat Hans zich had verkleed als Bruce Springsteen, een verwijzing naar zijn optreden in de Sterrenplaybackshow?

Vast niet.

In de nineties stapte Hans net als veel van zijn collegaatjes over naar de commerciëlen. Jarenlang presenteerde hij op RTL4 het Rad van Fortuin. Ratatatata, ratelde het rad en in korte tijd versleet Hans maar liefst drie bordjesomdraai-assistentes: Leontine Ruiters, Patrica Rietveld (Ooh la la Patricia!) en Cindy Pielstroom (inmiddels bekend van Lichtuitspotuit.nl).

In 1998 had RTL4 het idee dat er alleen maar bejaarden naar de zender keken. In een verjongingspoging gooiden ze het Rad overboord, met Hans erbij. Die dook daarop onder in een intern tv-circuit van V&D. Toen dat weinig uithaalde nam hij zichzelf op de hak in de VPRO-serie TV7. Hier presenteerde hij het fictieve asielhondenadoptieprogramma Ik zoek een baasje. Voor mensen met gevoel voor humor: hier zijn alle afleveringen van TV7 te bekijken.

Hans had al eens onthuld dat hij het Rad van Fortuin alleen verdroeg met een slok alcohol achter de kiezen. ‘Onder mijn presentatiedesk stond altijd een flinke bel wodka-jus. Telkens als een kandidaat een zwengel aan het rad gaf, nam ik buiten het oog van de camera een slok. Dat was de enige manier om vrolijk te blijven’, zo vertelde hij in het blad van Linda de Mol. De voormalige tv-coryfee vertelde verbitterd aan Privé: ‘Zoals iedereen inmiddels wel weet, werd ik na bijna tien jaar Rad van Fortuin afgescheept met een belspelletje. Geruisloos verdween ik eind jaren negentig van het scherm. Ik voelde mij écht afgedankt. Uit het oog, uit het hart geldt nergens zo als in de showbusiness.’

En toen ergens ging het mis. ‘Er was voor mij vanaf dat moment dus ook geen enkele reden meer om er nog goed uit te zien. Waarom zou ik? Ik hoefde totaal niet te letten op mijn lijn, met als gevolg dat ik zeven jaar later 96 kilo woog. Ik dreigde weg te zakken in een moeras van eten en drank.’

Heel even leek Hans een comeback te maken vanuit de poel des verderfs, toen hij een van de leukere gasten bleek in Ranking the Stars. Paul de Leeuw vroeg hem daarom voor de MaDiWoDoVrijdagshow, een babbelniemendalletje dat voortijdig flopte. Voor Hans hoefde het allemaal niet meer. ‘Ik heb niets meer te verkopen: geen programma, geen boek of cd. Ik ben helemaal klaar met het wereldje.’

De laatste drankverhalen dateren uit 2009 en Hans lijkt in Friesland de draad weer te hebben opgepakt. Zo figureerde hij eerder in 2012 in een Facebook-campagne van KPN. Zijn rol: die van de presentator van ZapRoulette. Juist: een online variant van het Rad van Fortuin.

Annie Gleuf

Birgit Gantzert (1964)

Bij de Soester Courant werkt een corrector die vroeger een bekende vrouw was. Een wat mollige verschijning, die ingezonden brieven van jeugdige Avro-kijkers behandelde in de korte rubriek Post! Zocht je een penvriend, wilde je weten hoe je ‘gepland’ moest flauwvallen of had je gewoon iets leuks te melden, Birgit jaste er in drie minuten zoveel mogelijk antwoorden doorheen.

Met kinderen had ze kennelijk al langer wat, want Birgit begon na wat radiowerk op televisie bij het Jeugdjournaal. Het werk voor de camera (ze was ook omroepster) bouwde ze af wegens immigratieplannen naar Afrika. Toen dat niet doorging, pakte ze zelf de pen op om columns voor de Viva en van die ontzettend leuke Groep 8-musicals te gaan schrijven. En ze waakt dus over de correcte spelling van dit soort belangwekkende zaken. Ze is wel wat ouder geworden, maar ongetwijfeld nog even gezellig.