Gelabeld anouk

Het is allang verleden tijd

Abel (2000)

Lang voordat er wekelijks singer-songwriters werden geplugd in DWDD, talentenjachten elkaars talenten recycleden en je een hitnotering gewoon kon kopen, lang voor dat alles moesten bandjes beroemd worden helemaal zelf doen.

Het enige wat hielp was een BN’er in je clip. Omdat Katja Schuurman op dat moment heel groot aan het worden was, moeten de jongens van Abel in het jaar 2000 gedacht hebben: die willen we! Maar juist omdát Katja Schuurman op dat moment heel groot was had ze daar natuurlijk helemaal geen tijd voor. Dus stuurde ze haar zus.

Of het precies zo gegaan is weten we niet zeker, maar feit is dat Birgit Schuurman als love interest op stations stond te kleumen en ritjes maakte met de Amsterdamse metro voor de videoclip van Onderweg. Het werd mede dankzij deze liefdesvertelling een nummer één-hit.

De bij nadere beschouwing nogal tamme clip heeft de tand des tijds prima doorstaan. De Amsterdamse metrostations zijn namelijk nog altijd dezelfde desolate betonparadijzen als toen. De tekst van het liedje sloot er naadloos bij aan:

Ik zie de velden
langs me heen gaan huizen
het is stil achter de ruiten
wie kan mij zien
in blauwverlichte treinen
je hart is zo dichtbij me
maar het klopt niet

Niet dat Birgit Schuurman iemand speelde die dood was of zo, die laatste zin was overdrachtelijk bedoeld.

Afijn. Na Onderweg scoorde Abel slechts matig. De jaren erna begon de leegloop van de band en uiteindelijk was alleen zanger Joris Rasenberg nog over. Die doet het tegenwoordig niet onverdienstelijk als docent zang in Breda.

Laatste wapenfeit van Abel is dat Anouk een cover heeft opgenomen van Onderweg. Niet deze – skitterend mooie – Anouk overigens.

.

Reü-niet

Re-union (2004)

De jongens van Re-Union waren negen jaar lang heel bijzonder.
Negen lange jaren konden ze genieten van het feit dat ze de laatste Nederlandse act waren die de finale van het Songfestival haalden.
Het eerste jaar was dat nog niet zo heel bijzonder. Toen Glennis Grace teleurstelde was de herinnering immers nog vers.

Na Treble kon je een voorzichtig gemor horen.
Na Edsilia Rombley werd het al wat ongelukkiger.
Na Hind was het ‘alweer vier jaar geleden’.

Toen De Toppers met lampjes in hun kleding een modderfiguur sloegen sloeg de landelijke depressie pas echt goed toe. En dat bleef zo.

Na Sieneke met haar draaiorgel.
Toen de Volendamse 3J’s toch niet zo’n geweldig exportproduct bleken.
Laat ons zwijgen over de zingende tipi Joan Franka.

En elk jaar weer die steeds wanhopiger klinkende bijzin: ‘In 2004 wist het duo Re-Union het als laatste Nederlandse inzending wel te redden.
Een vaste voetnoot door het falen van anderen. Vergelijk het met het chagrijn dat met het jaar toenam toen Pieter Weening een eeuwigheid de laatste landgenoot was die een touretappe wist te winnen.

Lars Boom maakte in 2014 een einde aan de droogte in de Ronde van Frankrijk.
Anouk deed dat een jaar eerder hetzelfde op ’s werelds grootste kitschpodium.

En nu zijn Paul de Corte en Fabrizio Pennisi weer wat ze in 2004 al waren. Twee jongens die niet bijzonder goed presteerden op een liedjeswedstrijd. Twintigste van de 24. Dan was die oproep tot een boycot misschien wat hovaardig.

Zo goed was het liedje nu ook weer niet.