Van Wilking. Paul

Revolverheld

Pistolen Paultje (1924 – 2005)

Schrijver dezes was ooit te gast in de Amsterdamse woning van ‘Pistolen’ Paul Wilking. Het was een paar jaar voor zijn overlijden. (Van ‘Pistolen’ Paul Wilking, niet van schrijver dezes).

Alle clichés die over de flamboyante Amsterdammer de ronde deden, werden bewaarheid. Wilking was een hartelijke man, die zijn bezoek ontving in een exotisch gewaad, dat met moeite zijn buik omspande. Aan het eind van het gesprek lag er ‘een klokkie‘ klaar voor de interviewer en zette ‘Pistolen’ een aantal ingewikkeld aandoende stempels op een vel papier dat voor een perskaart van de Verenigde Naties door moest gaan. (‘Voor als je nog eens ergens naar binnen wilt’). Wilking vervoerde zich met een traplift naar zijn bovenwoning, waar het nogal weeïg rook.

Dat Pistolen Paul zo’n aimabele knakker was, rijmt natuurlijk helemaal niet met het beeld van halfzware crimineel dat hij zelf zo graag mocht cultiveren. Aan het eind van zijn leven geloofde dan ook eigenlijk niemand meer dat we hier van doen hadden met een tough guy. Het was de tijd dat Wilking vooral het nieuws haalde met de grote beloningen die hij uitloofde aan lieden die verkrachters van pony’s, fazanten en lama’s bij hem thuis afleverden. Dat gebeurde nooit.

Pistolen Paul was in de eerste plaats een societyfiguur die ook nog wel eens een wapen verhandelde en er ongetwijfeld nog wat andere dubieuze zaakjes er op nahield. Handel in harddrugs hoorde daar in ieder geval niet bij. Dat oordeelde althans de leugendetector van Gert Berg in het begin van de jaren negentig. En dan is het waar.