Van Mooten, Harry

Stille Breier

Harry Mooten (1928-1996)

Grote Grijze Geitenbreier. Dat was de titel van Harry Mooten als lid van de onvolprezen Geitenbreiers, het begeleidingsorkest van Ome Willem.
Grote Geruisloze Geitenbreier, had dat ook kunnen zijn. Want waar zijn collega Frank Noya elke aflevering een loflied over papjes galmde en de Hoofdgeitenbreier Harry Bannink ome Willem vijftien seizoenen lang vermanend toesprak, hield Harry Mooten vooral zijn mond.

Had ie die maar vaker open gedaan, dan had u geweten dat Mooten als jonge knaap eerst de banjo bespeelde en die op zijn tiende inruilde voor de accordeon. Tegenwoordig word je als tiener met zo’n weinig sexy instrument waarschijnlijk zorgvuldig in elkaar getrimd in het fietsenhok, maar eind jaren dertig maakte Harry er zich ma-te-loos populair mee op feestjes. Sterker nog, als puike accordeonspeler was je na de oorlog niets minder dan een popster. Een Jay-Z op toetsen. Justin Timberlake met op zijn buik een blaasbalg met knopjes. Andere tijden, wat u zegt.

Zoals veel sterren had ook Mooten behoefte aan verdieping. Die vond hij in Bach. Johan! Sebastian! Bach! Op! Accordeon! Het bestaat. Geproduceerd door Peter Koelewijn (!) De Vogeltjesdans meets Erbarme Dich. Dat is toch prachtig? Denk daar maar eens aan als u eens een herhaling ziet van De Film van Ome Willem, en Harry Mooten zwijgend een liedje over een broodje poep begeleidt.

Dat ‘grijs’ in zijn bijnaam heeft trouwens goed gewerkt qua framing door die dekselse Edwin Rutten. Harry Mooten was ten tijde van ‘Ome Willem’ minder oud dan u zich misschien herinnert: 46 toen de serie begon en 61 toen in 1989 de laatste aflevering werd opgenomen. Harry Bannink was maar een klein jaar ouder.