Van Lowina. Olga

Jodeltante

Olga Lowina (1924-1994)

Weet u nog, Linda Lovelace in Deep Throat? Die had zogenaamd iets in haar keel waarmee ze mannen tot grote hoogtepunten wist op te werken. Wie ook iets opmerkelijks in haar keel had was Olga Lowina, al leidden haar kwaliteiten in veel gevallen tot een anticlimax. Olga Lowina was namelijk goed in jodelen, toch wel de zaaddodendste vorm van zingen die er bestaat.

Probeert u het zelf maar eens en weet: een kwartier luisteren naar dit gejalster en u speelt niets meer klaar. Desondanks had Olga Lowina met haar seksloze gegil een grote schare fans. Die dan waarschijnlijk weer niet wisten zij in het echt Olga Musters heette en dat haar vader zijn dochter had vernoemd naar het kachelmerk OLGA.

Eigenlijk was Nederland Olga Lowina halverwege de jaren zestig alweer vergeten. Toen dook ze op in het fancy VPRO-programma HOEPLA. Daarin zat ook Phil Bloom bloot een krant te lezen, wat leidde tot kamervragen, internationale aandacht en een grote schare kijkers die en passant een mopje gejodel van Olga meepikten. Sindsdien gold het werk van Olga Lowina als camp.

Er bestaat overigens een groot misverstand over haar artiestennaam. Die zou bedacht zijn omdat jodelen nu eenmaal veel voorkomt in berggebieden met sneeuw. Maar Lowina is zeker geen verbastering van Lawine, maar is een plaats aan de noordkust van Bali in Indonesië. In de tijd dat haar alter ego werd bedacht was Indonesische krontjongmuziek razend populair, vandaar.
Martin Lodewijk, de maker van de strip Agent 327, gebruikte de naam van de wandelende alpenhoorn op zijn  beurt weer ter inspiratie voor zijn rondborstige personage Olga Lawina.

We kunnen nog alinea’s voltikken over Alpenweiden, Lederhosen, Edelweiss of de Dirndl-jurk van La Lowina zelf, maar eigenlijk vinden we het meer dan welletjes. Met Olga Lowina’s heengaan is ook de aandacht voor het jodelen min of meer uitgestorven.

Dat eerste is natuurlijk triest, het tweede uiteindelijk voor iedereen beter.