Van Linden. Ab van der

Kloon

Clown Flappie (1911-1999)

Een herfstdag in Zwijndrecht, een cruise op de Henri Dunant, twaalf geaborteerde geitjes, het liefdesleven van Lieke van Lexmond, een brandende sensatie bij het plassen, de korfbalfinale in Ahoy, de nieuwe James Worthy, een beginnende tumor, een pony in de regen, het NK vlegeldorsen, een verzamelbox van Veldhuis & Kemper, een talkshow met Cees Geel en Bridget Maasland, een pistachenoot die niet open gaat, een familiedrama, etnische zuiveringen,  een zingende Hilbrand Nawijn op een scooter,  een afgebrand weeshuis, weke plakken nageboorte en een middelzware aardbeving: er zijn een hoop zaken waar wij vrolijker van worden dan van het terugkijken van de avonturen van Clown Flappie in de Efteling.

En dat was vroeger al zo. Wie in de vroege jaren tachtig met een zonnig humeur inschakelde op het TROS-jeugdblok, was na een kwartier in staat om met een soepele beweging de kinderpolsjes door te snijden. En dat terwijl clowns toch echt bedoeld zijn om om te lachen. Gebrek aan ervaring daarin kon Flappie-vertolker Ab van der Linden niet worden verweten. Vier decennia lang trad hij op met zijn counterpart Appie.

Van der Linden was een vakman, maar als we moeten kiezen tussen de Eftelingreeks en zijn piepkleine rol als Piet Geel in het hilarisch nagesynchroniseerde De Gulle Minnaar, kiezen we toch maar voor het laatste.