Van Bijlhout. Philomena

Kortbloeier

Philomena Bijlhout (1957)

Het is lente 2002 als RTV-Rijnmond journaliste Philomena Bijlhout een interview heeft met Joao Varela. ‘Waarom ga jij als allochtoon op de lijst staan voor een racistische partij?’, vraagt ze. Het antwoord van Varela moet van bijzondere kwaliteit zijn, want een vloek en een zucht later wordt ze zelf ook als nummer 15 van de LPF in de Tweede Kamer gekozen. In juli van dat jaar wordt ze door de vorstin beëdigd als staatssecretaris voor Emancipatie en Familiezaken. Ze is de eerste allochtone vrouw die in Nederland op het pluche belandt.

Het vervolg mag bekend worden verondersteld: Bijlhout trad na een paar uur alweer af omdat RTL kiekjes bemachtigde waarop ze ronddartelde in het uniform van de militie van Desi Bouterse. Na haar vertrek uit Den Haag reed Philomena Bijlhout in een diep mentaal wak. Zo erg dat ze zelfmoord overwoog en volgens zoon Isha soms net ‘een verschrikt vogeltje‘ was.

Maar zie: de menselijke geest is lenig als een Chinees circuskindje. Na een tijdje kniezen schreef de ex-stas een boek en vatte ze het sluwe plan op om spirituele reizen naar haar vaderland Suriname te organiseren. Ze koppelde er de workshop ‘In mijn kracht‘ aan. Die is – heel spiritueel – gebaseerd op rituelen van drie verschillende culturen: Het rouwritueel Puru Blaka van de Indianen, de Djare Kepang van de Javanen en het voorouder ritueel van de binnenlandbewoners. De reacties van de cursisten waren ‘indringend’, schrijft Bijlhout, die verder her en der nog wat knaken pakt als maatschappelijk werker en zorgconsulent.