Door Redactie

Geinkonijn

Ab Normaal (2001)

Is het een stukje ouwe badstof met tanden?
Is het een goor washandje met oren?

Nee! Het is Ab Normaal!
Een nepkonijn dat gore mopjes tapt.

Toegegeven, met een dikke djonko en een krat Hertog Jan achter de kiezen waren de moppen van Ab (gebaseerd op een stripfiguur van Toon van Driel) soms best te pruimen. Maar meestal had het wel een heel hoog trek-eens-aan-mijn-konijnenpootje-gehalte.

Daarmee plaatste de harige geinponem zich dan wel weer in een rijke traditie van mannen als Harry Touw en Jeroen ‘Moppentoppers’ Smits.

Wij Hollanders houden wel van een flauwe bak op z’n tijd. En ook wel van twee. Of drie. Of – als we er echt geen genoeg van kunnen krijgen -plaatsen we gewoon drie uur materiaal van het konijn op Youtube.

Hoogtepunt van de wekelijkse show was het weggeven van de ‘Ab met een paal in zijn broek’. Een visueel grapje dat zijn weerga tot op heden niet kent.

De barvrouw in het café waar Ab zijn spitsvondigheden debiteerde heette Bev, er waren gezongen limericks… Afijn het komt allemaal weer naar boven nu we het erover hebben. De Belgen vonden het ook al zo prachtig.

Maar geef ons maar Ton Kas.

Bralbal

Lodewijck van Avezaath (1939)

Eendagsvliegen zijn er in alle soorten en maten. De laatste tijd zijn het met name Idols-, X-Factor– en The Voice-leftovers die even pieken en daarna direct weer verdwijnen. In een ander tijdperk waren het vooral zangers van carnavalsliedjes of andere zeer tijdelijk grappige noveltyhits.

In dat laatste genre noemen we een Ivan Heylen met De Wilde Boerendochter of rapper Keeyel, die opzien baarde met deze opblaasbillenvideo. Wie in dit rijtje zeker niet mag ontbreken is Lodewijck van Avezaath, die met zijn Verrek zeg kerel, ben jij het in 1984 een dikke top 40-hit scoorde. Het was een lied dat in al zijn brallerigheid Peter Blankers t Is moeilijk bescheiden te blijven in herinnering riep.

Laten we eens beginnen met een stukje tekst:

Verrek zeg kerel ben jij ‘t
Nog altijd aan de rol
Zit je pa nog op de Bahama’s
Speelt je zus nog volleybal
Kittig ding, je zusje

Nou dat is verdraaid lang geleden
Dat ik jou aan de bar heb ontmoet
Ik leende jou toen duizend gulden
Ja, ik weet ’t nog heel goed, rakker
Dat deukje in mijn limousine
Wat jij op die nacht hebt gemaakt
Dat was op de kop af vijf rooien

Helaas bestond Lodewijck van Avezaath niet echt, zoals dat wel vaker gaat met novelty-zangers (zie bijvoorbeeld Gabber Piet en Tropical Danny). Achter deze schertsfiguur ging Aad Klaris schuil, die verder vooral achter de schermen opereerde.

Als zwager van Manke Nelis schreef hij liedjes voor deze volkszanger, maar we kennen hem vooral van verschillende andere novelty-klassiekers waarvan hij de schrijver is. We noemen Vuile Huichelaar van Renée de Haan, zijn parodie op Nicole’s Ein bisschen FriedenEen beetje geld voor een beetje liefde: ‘Wanneer je me zoekt: ik zit in de Yab Yum. Verdien daar m’n boterham met m’n tum-tum.’ En, we hadden het hierboven al even aangestipt, dus ook ’t Is moeilijk bescheiden te blijven.

Maar dat is nog lang niet alles. Aad Klaris is namelijk verantwoordelijk voor 228 Bassie & Adriaan-composities waarvoor hij in totaal zeven gouden platen kreeg. De laatste tijd maakt hij vooral muziek voor Clown Jopie en Tante Angelique. De theme-tune van Joop en Ans doet heel erg denken aan Dag vriendjes en vriendinnetjes, maar dat mag de pret niet drukken.

Tienerdochter

Marleen Scholten (1978)

Het jaar 1995 lijkt nog best dichtbij. Maar als je je realiseert dat het iemand toen een goed idee leek om Gerard Cox de titelsong van een comedyserie te laten zingen, realiseer je je dat het eigenlijk mijlenver achter ons ligt.

(Mogelijk was dit dezelfde persoon die dacht dat het verstandig was om de witharige Rotterdammer in te schakelen als de stem van cowboy Lucky Luke, red)

De serie in kwestie was M’n dochter en ik, een comedy volgens een recept waar wij Hollanders ontzettend om moeten lachen: een keukentafel, extended family en een hoop knotsgekke misverstanden. De oorsprong is trouwens Brits: de oerversie Me and my girl heeft u vast ook wel eens gezien.

Marleen Scholten was wijsneuzige dochter die haar weduwnaar-vader Edwin de Vries (volgens datzelfde recept) een hoop kopzorgen en liefde bezorgde. Ze was toen al zeventien, en dat is eigenlijk ouder dan wij toen hadden ingeschat.

Het is niet alle jonge sterren gegeven, maar Marleen lukte het: een serieuze loopbaan als actrice. En prima opgedroogd, als we zo vrij mogen zijn.

Nu hopen dat het in real life ook beter gaat met de opvoedkundige kwaliteiten van Edwin de Vries.

Bankzitter

Jan Paparazzi (1963)

Zo ben je bijna leraar maatschappijleer, en zo ben je ineens het zelfverkozen pispaaltje van gans Nederland.

Jan Zwart ging een toekomst tegemoet in het onderwijs, maar daar wisten diverse lokale radiostations een stokje voor te steken. Midden jaren negentig was het (de toen immens populaire) deejay Robert Jensen die Jan als eerste een landelijk podium gaf.

Jensen trok Jan een apepakkie an, deed hem een rode strik om en stuurde zijn sidekick als Jan Paparazzi naar glamourpartijtjes. Toen Jensen in 2002 een talkshow kreeg op RTL5, sleurde hij Jan Paparazzi mee de tv-wereld in. Zijn functie werd nooit helemaal duidelijk, want veel meer dan een beetje op een showbizzbank hangen deed Jan eigenlijk niet.

Met zijn olijke koppetje werd Jan Paparazzi plotsklaps een bekende Nederlander. Als Jensen weer eens (zogenaamd of echt, dat is nooit echt opgehelderd) uit zijn slof schoot, was Jan vaak het haasje. Maar Jan onderging de tirades gelaten en Nederland sloot hem in de armen als het nationale Lulletje Rozenwater.

Met de komst van Hyves kreeg Jan er nog een functie bij: hij werd het gezicht van alle newbies op het sociale mediaplatform. Had iemand geen profielfoto ingesteld, dan kreeg je dat blije eikelgezicht mét clownsneus als avatar geserveerd. Hele fanpagina’s werden er gewijd aan het – inmiddels toch wel – cultfenomeen.

Jensen is alweer jaren compleet van de radar verdwenen en ook Jan Paparazzi rommelde al die jaren in de marge. Tegenwoordig doet hij dingen voor de piratenzender van de Tros, Sterren.nl. Zijn pak en strikje heeft Jan aan de wilgen gehangen, maar zijn geuzennaam zal altijd blijven bestaan.

Eén Blok Jeugd

Dieuwertje Blok (1957)

Dieuwertje Blok? Die is toch niet “bijna-vergeten“?’ zult u misschien denken.

Nou, dat is maar ten dele waar.

Als je de droge feiten bekijkt, is Dieuwertje maar vier weken per jaar een BN’er. Dat zijn de weken dat ze op droogkomische wijze het Sinterklaasjournaal presenteert. Zeker sinds een jaar of wat is dat een rol die in het brandpunt van de nationale belangstelling staat.

Nadat Zwarte Piet tot aangeschoten wild werd verklaard zijn Dieuwertje Blok en haar programma hoogstpersoonlijk leidend in de discussie over hoe wij omgaan met ons slavernijverleden. Een kinderprogramma als Nationaal Moreel Kompas.

Maar ja, dan blijven er nog 48 weken over.

Vergeet de leugens op haar Wikipedia-pagina over dat ze voor de NTR zou presenteren. Kom op zeg, kent u iemand die wel eens naar dat zogenaamde Landinwaarts heeft gekeken?

Het zit zo: Dieuwertje Blok lurkt 48 weken per jaar in alle rust aan de Piet Bambergenfontein. Die staat ergens verscholen op het Mediapark. Zo verscholen dat alleen Dieuwertje en Tom Egbers weten waar preciés. Wie ervan drinkt, lijkt uiterlijk maar niet ouder te worden. Sssst!