Door Redactie

Polonaisedier

Arie Ribbens (1937)

Weetje: bij calamiteiten als brand in een volle zaal is de polonaise het instrument bij uitstek om iedereen rustig en gestructureerd buiten te krijgen.

In dat licht is het oeuvre van Arie Ribbens de ideale rampenmuziek. Want de zwaarbehaarde zanger bracht weliswaar ook klassiekers uit als Reggae, te gek hé!, Brabantse nachten zijn lang en Akketdoe, maar zal de geschiedenis ingaan als de ongekroonde koning van de meest onsierleijke dansvorm die de mens ooit uitvond.

Polonaise achteruit, De polonaise en vooral Polonaise Hollandaise zijn al decennia krakers in het carnavalscircuit.

Voor die laatste kneiter is Ribbens schatplichtig aan de Duitser Gottlieb Wendehals. Hij maakte de Polonaise Blankenese, die door onze Arie strak werd vertaald. Tot aan de catchphrase ‘Bij Hoevelaken linksaf!’ (‘Am Kamener Kreuz rechts ab!’) aan toe.

Ook het pikante woordgrapje

Wij zakken door, we zullen niet verdorsten,
en Willem grijp Marietje van achter bij de…………….. schouders

komt uit een Duits brein:

‘Wir ziehen los mit ganz großen Schritten,
Und Erwin faßt der Heidi von hinten an die…. Schulter’

grolt het origineel er op los.

Arie Ribbens is inmiddels op leeftijd en duikt niet meer voor elke vastentijd het schnabbelcircuit in. Ook al omdat zijn stembanden niet meer mee willen werken. En als die te beschadigd zijn om nog de polonaise te bezingen, dan is er echt wat aan de hand, moet een mens erkennen.

Bovenmeester

Bob Bouma (1929-2009)

Onberispelijk. Dat is toch wel het eerste woord dat ons te binnen schiet bij de naam Bob Bouma. Een onberispelijke man in een onberispelijk pak in een al even onberispelijke quiz.

Met die quiz bedoelen we Cijfers en Letters, het KRO-spelletje waar wij bovenmeester Bob Bouma vooral van kennen. Als u ouder bent, herinnert u zich misschien ook nog Voor een briefkaart op de eerste rang. Dat Bouma daar Catherine Deneuve ooit ‘de mooiste vrouw ter wereld’ noemde, was kennelijk zo opzienbarend dat het zijn Wikipagina haalde.

Maar Cijfers en Letters dus. Een programma dat zo tenenkrommend braaf was, dat je hoopt dat er zich achter de schermen verschrikkelijk platte en smerige dingen hebben afgespeeld, om het leven van de makers nog enigszins draaglijk te maken.

Een reeks ongelooflijke dorknopers kwam langs om zich eens lekker te verpozen met cijfers en – u raadt het al – letters. In het laatste geval ging dat ongeveer zo:

Kandidaat A: ‘Medeklinker.’
Bob Bouma: ‘De N van Nussenpoorterkutveen.’
Kandidaat B: ‘Medeklinker.’
Bob Bouma: ‘De R van Reetjeswolde.’
Kandidaat A: ‘Medeklinker.’
Bob Bouma: ‘Nog een N van Nakkernootjesklitjesdorp.’
Kandidaat A: ‘Klinker.’
Bob Bouma: ‘De E van Eelde.’

Vervolgens werd er integraal een pauzemuziekje van acht minuten* gedraaid en vormden de twee kandidaten een zo lang mogelijk woord. Het cijferdeel zullen we u besparen.

Kijk eens een hele aflevering van Cijfers en letters. En roep dan nooit meer dat vroeger alles beter en leuker was. Het echoot een Nederland waarvan echt niemand meer blij zou worden. En dat lag allemaal niet aan die onberispelijke Bob Bouma.

*=gevoelswaarde

Bueno voor volwassenen

Abraham Bueno de Mesquita (1918 – 2005)

Kent u die goeie, ouwe Tiroler seksfilms uit de jaren zeventig en tachtig nog? Ze hadden titels als Liebesgrüße aus der Lederhose: Kokosnüsse und BananenWirtshaus der sündigen Töchter en Beim Jodeln juckt die Lederhose en waren zo populair dat ze een tijdlang voor een kwart van de bioscoopinkomsten zorgden.

Vergeleken bij wat er nu op internet te  vinden valt, waren het brave rolprenten met vooral veel zwaaiende borsten en glimpen van royale bossen Pruisisch schaamhaar. Maar de inwoners van de Alpenregio konden er niet allemaal om lachen. Sommigen maakten zich maar wat zorgen om hun reputatie. De Alpen als frivole seksuele vrijzone, dat kon toch niet de bedoeling zijn.

In die Tiroler films moest ook wat te lachen vallen, en dat is de reden dat onze eigen John Kraaijkamp senior nog eens werd ingevlogen om Die Stoßburg uit 1974 op te leuken. Mocht u dat pareltje nog eens op de kop kunnen tikken, schroom dan niet, want de premisse is zeer veelbelovend. Wij vertaalden van IMDB: “Archibald gaat op een kruistocht van losbandigheid. Hij laat zijn vrouw, dochter en minnares achter in kuisheidsgordels achter. Maar een vernuftige Italiaanse ex-crimineel heeft de sleutel tot hun verlangens.”

Ook komiek Abraham Bueno de Mesquita liet zich ooit strikken als comic relief in twee onvervalste alpenklassiekers: Sexexpress aus Oberbayern (In Nederland bekend als In Tirol gaat de ontucht nooit verloren) en Die versaute Hochzeitsnacht, hier ten lande vertaald als De Tiroler Sex Express.

Er is natuurlijk veel meer te melden over deze aimabele Abraham Bueno de Mesquita. Dat hij een veelgevraagd bandparodist en begenadigd muzikant was, bijvoorbeeld. We zijn ons ervan bewust dat we de man zwaar tekort doen met dit lemma. Maar we hebben nu al een paar honderd woorden zeer genoeglijk over het Tiroler genre gekeuveld, en u heeft maar een beperkte spanningsboog. Voor het complete verhaal van De Mesquita bevelen we u dan ook van harte zijn memoires aan.

Aangever des Vaderlands

Frans van Dusschoten (1933 – 2005)

Naar het schijnt was Frans van Dusschoten in eerste instantie not amused toen niet hij, maar André van Duin de komiek werd in de revues van Joop van den Ende. Van Dusschoten had er toen al wat jaren opzitten als conferencier en imitator en zag voor zichzelf wel een langere toekomst weggelegd als grappenmaker.

Maar ja. Waar de roodharige volkskomiek (die! timing! och! wat! een! vakman!) ten tonele verschijnt, verbleekt natuurlijk iedereen tot een dorknoper eerste klas. En zo werd Van Dusschoten ’s lands bekendste aangever. En da’s ook weer een vak apart, zullen we maar zeggen.

Dit is wat Wikipedia erover zegt:
“Terwijl zijn comedypartner(s) zich excentriek of lachwekkend gedragen blijft de aangever ernstig. Hij gedraagt zich zoals een normaal iemand zou reageren op de situaties die de “grappigere” comedypartner creëert. Naarmate de sketch vordert kan de aangever gefrustreerd raken en steeds bozer worden over alles wat de andere zegt en doet.”

Beter hadden wij het niet kunnen verwoorden. En ook jaren na zijn dood zien wij nog altijd Frans voor ons bij de term aangever. Want Ron Brandsteder is een aardige knaap en Hans Otjes deed zijn best, maar niemand kon mooier boos worden dan Frans van Dusschoten. Misverstanden mensen, alles draaide om misverstanden!

Vergeet u op verjaardagen ook niet te vermelden dat Van Dusschoten tientallen stemmetjes deed in De Smurfen en De Fabeltjeskrant. En wanneer u na twee biertjes achteloos en jazzy (handje op de piano!) De Kikvorsman begint te zingen, is uw reputatie als aangever-expert definitief gevestigd.

Zingende serveerster

Bernadette (1959)

‘Dutch Kroketten’, ‘Authentic Dutch Pea Soup’ en ‘Moroccan Chicken Shawarma’.

Zomaar enkele van de gerechten die je kunt bestellen in het Amsterdam Restaurant van voormalig zangeres Bernadette. Voor zo’n authentiek bordje erwtensoep van de geboren Volendamse moet je wel een stukje omrijden: naar het Canadese Kamloops, om precies te zijn.

U kent Bernadette niet van haar culinaire kwaliteiten, maar (als u daar oud genoeg voor bent) van haar deelname aan het Songfestival van 1983. Om de finale in München te bereiken moest ze in de nationale voorronde eerst afrekenen met snel vergeten acts als Mystique, Deuce en Music Hall.

Dat was prima te doen, maar van de formatie Vulcano had ze meer concurrentie. Hun Een beetje van dit haalde maar één punt minder dan Sing me a song en bleek het in de Top 40 ook beduidend beter te doen: plek 7 versus 28. Alle vijf deelnemers mochten trouwens twee liedjes pitchen, maar in Soms zag Nederland helegaar niks.

Bernadette (die als je door je wenkbrauwen gluurt wel iets van Petra Brinkhorst weghad) werd bij het echte festival zevende in een veld van twintig deelnemers. Niet slecht en ook niet heel goed.

Aangezien we niks hebben met aerobic en sportscholen, hebben we het deel van haar werkende leven dat daaraan werd besteed even gemist. Maar we zullen Bernadette nooit vergeten om haar vertolking van het intro van de tekenfilmserie Candy Candy. Zingt u even mee?

Kijk dat kind, grappig kind, met linten in haar hoed
Het is een meisje dat hard rennen kan en heel vaak lachen moet
Ook klimt zij vaak in hele hoge bomen
Of zit zij zomaar voor zich uit te dromen
Hoe heet zij dan, hoe heet zij dan, haar naam is Caaaaaandy

En nu dus, samen met haar man, pannenkoeken. Sinds 1999 alweer.

Waar vind je nog een vrouw die kan zingen én een fatsoenlijk beslag kan maken?

In Kamloops dus, mensen!
Hup!
Dat vliegtuig in!