Marjolein Sligte (1954)
Wat Marjolein Sligte ook aan haar kont heeft hangen: de lach is daar zeker onderdeel van. Want waar Marjolein verschijnt, alle treurnis verdwijnt.
Het begon allemaal met De Boezemvriend, de hier al veelvuldig bewierrookte bakermat van Nederlands comedytalent (we noemden ze al eens: Ischa Meijer, André Hazes, Conny Breukhoven, Manke Nelis en Tonny Eyck). Sligte schitterde als revu-artieste in een prachtige bijrol.
In 1987 deed ze dat ook in het drama Een Maand Later, alwaar menstruatiefilmmeisje Sunny Bergman opdook. Een jaar later brak Marjolein definitief door. In de bordkartonnen (wat raar is want de opnamen waren in een echt ziekenhuis) soap Medisch Centrum West zorgde zij samen met het breekbare Sesamstraat-omaatje Joekie Broedelet voor de komische noot.
Sligte was niet voor één gat te vangen. Zo was ze veelvuldig te zien in kluchten. Piet Bambergen, André van Duin, Rudi Falkenhagen, allemaal stonden ze ooit in de schaduw van deze comédienne in hart en nieren. Wilt u Marjolein in actie zien? Bestel dan de dvd Tax Free op Bol.com. Een echte aanrader, zo blijkt uit het commentaar van iemand die deze lach-of-ik-schiet-serie heeft gekocht:
‘wat een dvds zeg heel goet zeg het zijn 19 deelen van 25 minnuten per deel er zijn heele luuke stuken op komedie van boven de plaken er zijn 4 dvds.’
Voor wie dat allemaal te leutig is: Marjolein speelde ook in The Discovery of Heaven, de verfilming van het gelijknamige (bedankt, google translate) boek van Harry Mulisch.
Han Peekel (1947)
We willen het met u nu eens niet gaan hebben over de omvang van Han Peekel. Of over dat we vroeger allemaal naar Wordt Vervolgd keken en dat we dan zelf ook Donald Duck of Woody Woodpecker na gingen doen, daarbij het halve schoolplein onderspeekselend
En het feit dat een nog wat meer uitgedijde Han tegenwoordig vooral werkzaam is voor gouwe ouwe programma’s als Best 24 is u vast ook bekend. Peekel doet daar feitelijk hetzelfde als wij hier: oude sterren nog eenmaal laten schijnen, al is het verschil dat wij op deze plek ook types als Jimmy Geduld en John Spencer meepakken, terwijl de Hanster vooral enthousiast wordt van jaren-twintig iconen als Mies Bouwman en wijlen Willem Duys.
Afijn, waar we u vooral op willen wijzen is dit: Han Peekel doet ook wel eens aan een moppie zingen. Al best lang ook, want het nummer Dood, bijvoorbeeld, is al decennia oud, en je moet erg goed je best doen om de stem van het zwaargewicht te herkennen. Maar bij het album Hartverwarrend uit 1997 is het onmiskenbaar: dit is de man die alles weet van Droopy en Roadrunner. Maar die teksten! Het doet vaag denken aan wat Rolf Wouters presteerde met zijn Zet de tijd even stil. Het is magisch.
Oh, en Matthijs: volgende keer wat beleefder tegen meneer Pekel graag. Joe.
Hans van der Togt (1947)
Dat is helemáál niet aardig van Google! Wie begint met het intikken van ‘Hans van der Togt’, ziet als tweede suggestie ‘Hans van der Togt alcoholist’ tevoorschijn piepen. En dat terwijl Hans een glansrijke tv-carrière achter de rug heeft! Als Hans Peter van Dongelen werd hij geboren en voorafgaand aan zijn BN’erschap was hij steward bij Lufthansa. U kunt Hans direct uittekenen als hij in zo’n strak steward-uniform de nooduitgangen aanwijst.
Helaas voor de Lufthansa-reizigers zocht Hans zijn heil al snel bij de Publieke Omroep. Hij vond zijn roeping bij de AVRO, die hem vanaf het midden van de jaren zeventig de programma’s aan liet kondigen. Hans was altijd in voor een geintje. Hoewel hij meestal onberispelijk gekleed ging in bijvoorbeeld een gele jarentachtig-trui of strak in het pak, droeg hij eens een enorme cowboyhoed om een aflevering van Dallas aan te kondigen. Of weet u nog die keer, dat Hans zich had verkleed als Bruce Springsteen, een verwijzing naar zijn optreden in de Sterrenplaybackshow?
Vast niet.
In de nineties stapte Hans net als veel van zijn collegaatjes over naar de commerciëlen. Jarenlang presenteerde hij op RTL4 het Rad van Fortuin. Ratatatata, ratelde het rad en in korte tijd versleet Hans maar liefst drie bordjesomdraai-assistentes: Leontine Ruiters, Patrica Rietveld (Ooh la la Patricia!) en Cindy Pielstroom (inmiddels bekend van Lichtuitspotuit.nl).
In 1998 had RTL4 het idee dat er alleen maar bejaarden naar de zender keken. In een verjongingspoging gooiden ze het Rad overboord, met Hans erbij. Die dook daarop onder in een intern tv-circuit van V&D. Toen dat weinig uithaalde nam hij zichzelf op de hak in de VPRO-serie TV7. Hier presenteerde hij het fictieve asielhondenadoptieprogramma Ik zoek een baasje. Voor mensen met gevoel voor humor: hier zijn alle afleveringen van TV7 te bekijken.
Hans had al eens onthuld dat hij het Rad van Fortuin alleen verdroeg met een slok alcohol achter de kiezen. ‘Onder mijn presentatiedesk stond altijd een flinke bel wodka-jus. Telkens als een kandidaat een zwengel aan het rad gaf, nam ik buiten het oog van de camera een slok. Dat was de enige manier om vrolijk te blijven’, zo vertelde hij in het blad van Linda de Mol. De voormalige tv-coryfee vertelde verbitterd aan Privé: ‘Zoals iedereen inmiddels wel weet, werd ik na bijna tien jaar Rad van Fortuin afgescheept met een belspelletje. Geruisloos verdween ik eind jaren negentig van het scherm. Ik voelde mij écht afgedankt. Uit het oog, uit het hart geldt nergens zo als in de showbusiness.’
En toen ergens ging het mis. ‘Er was voor mij vanaf dat moment dus ook geen enkele reden meer om er nog goed uit te zien. Waarom zou ik? Ik hoefde totaal niet te letten op mijn lijn, met als gevolg dat ik zeven jaar later 96 kilo woog. Ik dreigde weg te zakken in een moeras van eten en drank.’
Heel even leek Hans een comeback te maken vanuit de poel des verderfs, toen hij een van de leukere gasten bleek in Ranking the Stars. Paul de Leeuw vroeg hem daarom voor de MaDiWoDoVrijdagshow, een babbelniemendalletje dat voortijdig flopte. Voor Hans hoefde het allemaal niet meer. ‘Ik heb niets meer te verkopen: geen programma, geen boek of cd. Ik ben helemaal klaar met het wereldje.’
De laatste drankverhalen dateren uit 2009 en Hans lijkt de draad weer te hebben opgepakt. Zo figureerde hij eerder in 2012 in een Facebook-campagne van KPN. Zijn rol: die van de presentator van ZapRoulette. Juist: een online variant van het Rad van Fortuin.
Donna Lynton (1951)
Ja, ja, ja… officieel is Donna Lynton geen bijna vergeten Nederlandse. Want deze broeierige versie van Condoleezza Rice is geboren in New York. Maar ze loopt al zo lang mee in het vaderlandse schnabbelcircuit dat we dat voor het gemak even vergeten. Bovendien, wie door Vader Abraham (toch de capo di tutti capi van de vaderlandse gehoorgangvergiftiging) goed genoeg wordt bevonden om een duet mee te zingen, is ook een beetje van ons.
Lynton is het type zangeres dat u zich prima galmend kunt voorstellen in de bar van een cruiseschip. Handje op de piano en dan hier en daar een knipoog uitdelend naar mannen van middelbare leeftijd. Maar vergis u niet: Donna heeft een niet gering wapenfeit op zak. Ze zong midden jaren zeventig de titelsong van het iconische Charlie’s Angels. Dat zien we Imca Marina of Ria Valk nog niet doen.
Maar ja, de jaren zeventig zijn lang gelee. Donna heeft zich zoals zovelen aangesloten bij een groepje om samen langs discotheken te touren. En op haar site prijst ze zich aan met een wonderlijke clownsfoto.
Nadieh (1958 – 1996)
Frans, Fred, Edu, Karin en Manon Meis groeiden op in Leiderdorp (van dat Meubelplein, weet u wel?). Daar is weinig exotisch aan, dus toen Karin eind jaren tegen de Iraanse scheikunde- en Bahá’í-docent Zia Reyhani aanliep wist ze het wel. Ze kregen twee kinderen, Nadiè en Rafi. Toen Karin tegen de dertig liep brak ze door in Nederland. Ze besloot dat te doen onder de naam Nadieh, wat in het Arabisch ‘roepster‘ betekent.
Voor Karin geen hoempa of hopsasa, geen levenslied of polonaise. Haar eerste album noemde ze Land of Tá en de single Windforce 11 haalde de 23e plaats in de Top 40. Later volgden uitheems getitelde liedjes als Katoozazai, Haifa Blue en Antara Dua Samudera.
Muziek zat Nadieh in het bloed. Ze ging niet per se voor grote hits, maar probeerde telkens nieuwe dingen. Waar haar eerste album een Zilveren Harp en een Edison opleverde, bracht ze haar vijfde in 1994 uit op een klein, onafhankelijk labeltje. In Japan groeide ze echter uit tot een wereldster. Op het hoogtepunt van haar carrière trad ze op tijdens het gerenommeerde Lake Biwa Water Festival, waar 12.000 mensen op afkwamen.
Lang heeft Nadieh niet van haar succes mogen genieten. Op 37-jarige leeftijd stierf de zangeres aan de gevolgen van een longembolie en kanker. Dochter Nadiè heeft het stokje overgenomen en bracht in het vorige decennium enkele albums uit. Nadieh zelf staat sinds jaar en dag in de Top 2000 met die ene grote hit, Windforce 11.